Alles is nieuw!

Het gaat snel vooruit, té snel! Dit besefte ik mij vandaag op weg naar Rabanal del Camino. Na het verlaten van het prachtige León 2 dagen geleden, begon ik aan een tocht in een andere landschap. Eindelijk terug wat meer heuvels en soms doet het landschap me wat denken aan de savanne. Gisteren volbracht ik een tocht van 30 zware km's. Dat er terug meer heuvels zijn voelde ik meteen in de benen en de wegen lagen er gewoon barslecht bij. Wegen vol met grote keien waardoor je bij elke stap moet kijken waar je stapt zodat je je voeten niet verstuikt. Deze weg bleef maar duren, maar eens je de heuvel over was verscheen er een klein kraamje waar een man fruitsap, thee en koekje uitdeelde. Iedere wandelaar die hier aankwam noemde het 'Het Paradijs'. :) De man vertelde me dat hij al 2 jaar in de schuur woonde die bij het kraampje staat en elke dag dit voor pelgrims doet. Ik kan niet begrijpen waar hij van leeft! Iets verderop verscheen Astorga al in de verte. Het werden de zwaarste 6 km's tot de stad van mijn hele camino. Ik weet niet goed waarom want de wegen waren terug normaal, maar het was gewoon teveel. Toen ik in de herberg aankwam kon wel wenen van geluk, andere mensen deden dit echt! Het was dus niet alleen voor mij een zeer zware dag geweest. In Astorga bezocht ik later in de dag het prachtige bisschoppelijk paleis van Gaudi.

De laatste dagen heb ik afwisselend met een Braziliaanse vrouw gewandeld of alleen. Mijn Duitse vrienden zijn allemaal al ver voor mij, maar vandaag kwam ik ineens Nina tegen. Zij heeft ook de groep moeten verlaten door teveel pijn in haar benen. Wat een blij weerzien!
Maar eigenlijk ben ik blij dat ik terug even alleen kan wandelen. Het is zo stil in de bergen dat je enkel nog vogels en het kraken van je eigen voeten hoort. Er kunnen op sommige momenten zoveel gedachten door je hoofd gaan en op andere momenten gewoon niets. Dat maakt de camino toch ook zeer bijzonder. Eens je in de herberg aankomt heb je weer al die mensen rondom je heen, wat ook heel fijn is natuurlijk.

Vandaag ben ik eerder gestopt dan gepland, na 20 km. Gewoon omdat het gisteren te veel en te zwaar was. Ook het weer is helemaal omgeslaan. Van 35 graden gisteren naar minder dan 20 graden vandaag met een koude wind. Het enige waar ik de hele weg naar verlangde was een warme douche. Hier in het dorp hoop ik Nina en de Braziliaanse vrouw terug te vinden. Een reden meer waarom ik vroeger ben gestopt. Morgen trek ik echt de bergen in!