Foto's

Om mezelf van dubbel werk te besparen, heb ik mijn foto's op facebook geüploaded.
Via onderstaande links kan je mijn foto's toch bekijken indien je niet over facebook beschikt.

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150348922309433.368620.701459432&l=cab793f4ab&type=1

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150349084369433.368666.701459432&l=b98724b53d&type=1

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150349152594433.368677.701459432&l=6e92de7255&type=1

Aangekomen!

Na 35 stapdagen ben ik gisteren eindelijk aangekomen in Santiago de Compostela! De laatste dag was eigenlijk de zwaarste dag omdat je weet dat het bijna gedaan is. Ik kwam aan voor de kathedraal met mijn 2 vrienden waar ik de laatste dagen mee wandelde. Het was een geweldig gevoel. We stonden daar een half uur met een grote glimlach. Daarna hadden we nog wat werk: compostela halen (bewijs dat je de weg hebt afgelegd), slaapplaats zoeken, eten en uiteraard de aankomst vieren! Vandaag bleef ik nog een dagje in Santiago. Een beetje shoppen om die pelgrimskleren te kunnen achterlaten. Vanmiddag naar de pelgrimsmis in de kathedraal geweest. Ook al verstonden we geen woord van wat ze zeiden, het was spectaculair en emotioneel. Elke pelgrim pinkte wel eens een traantje weg. Morgen naar de kust en daarna uitrusten in Barcelona! Foto's volgen later.

Klaar voor de finish!

Gisteren heeft er een mirakel gebeurd! 3 weken loop ik op de camino met vreselijke pijn aan mijn voeten. Op het moment dat ik lange tochten moet beginnen afleggen om mijn vrienden te kunnen volgen, sta ik 's morgens op zonder nog enig pijntje te voelen en kan ik helemaal normaal wandelen. De dagen ervoor zag mijn wandelpasje er heel gek uit en staken oude mensen in de dorpjes mij voorbij. Na twee lange dagen ga ik een derde lange dagtocht van 32 km tegemoet om de dag erna 20 km af te leggen tot Santiago. Mijn doel! Tot overmorgen! ;)

Zware beproeving

De laatste dagen zijn zwaar geweest. Om Galicië te bereiken moest ik enkele bergen trotseren en dat viel wat tegen. Ik denk dat het vooral een combinatie is van mijn voeten die niet zo goed meer mee willen, de hitte, de vermoeidheid en de totale afstand die ik al afgelegd heb. Ook het aantal rustpauze is vertienvoudigd en de etappes tussen de rustpauzes zijn enorm ingekort. Vroeger deed ik ongeveer 10 km voor ik eens pauze nam, nu is dat ongeveer elke 3 km! Maar het is aangenaam op deze manier en we hebben nooit problemen om een slaapplaats te vinden, ook al komen we veel later in de dorpjes aan. Vandaag had ik genoeg van al het wandelen, vooral omdat het zo zwaar is geworden. Ik kan ineens niet meer wachten om in Santiago aan te komen. Maar eens ik aangekomen zal zijn, zal ik het wel missen denk ik. Het blijft één groot avontuur! Ik wandel nu al enkele dagen met het Duitse meisje Nina en sinds kort is er ook een Iers meisje, Kate, bijgekomen. We spreken elke dag in dezelfde herberg af en wandelen gedurende de dag op ons eigen tempo, maar komen elkaar dan nog steeds de hele dag tegen tijdens onze pauzes. We hopen allen samen dinsdag 20 september aan te komen in Santiago. Daar zullen onze Duitse vrienden die we eerder ontmoet hadden ons opwachten om de aankomst te vieren. Een groot feest staat ons dus te wachten!

You get what you need

Enkele dagen geleden zei iemand tegen mij dat je op de camino altijd datgene tegenkomt wat je op die moment nodig hebt en dit werd vandaag weer eens bewezen. Gisterenavond ging ik met Nina en een paar nieuwe mensen paella gaan eten. Maar dit is me niet zo goed bekomen. Ik was de hele nacht doodziek met alles erop en eraan! Amper geslapen, voor 8 uur moest je uit de herberg zijn en daar stond ik dan nog te trillen op mijn benen en ik moest aan een zware tocht door de bergen beginnen. 's Morgens ging het redelijk goed, maar mijn maag deed nog immens veel pijn. Na 2,5 u klimmen kwam ik op de top aan bij Cruz de Ferro. Een zeer belangrijk punt op de camino voor pelgrims! Ze brengen een steen van thuis mee en dragen deze mee in de rugzak tot aan het kruis waar ze hem neerleggen. Dit symboliseert de lasten die de pelgrim met zich meedraagt en hier kan afleggen. Ik had ook mijn steen uit België meegebracht, niet dat ik zoveel lasten heb, maar ik vond het een mooi symbool. Daarna begon ik aan een iets te zware afdaling. Voor mijn tuimelde een vrouw gewoon de berg af! Toen ik eindelijk in het volgende dorp aankwam en toe was aan rust, kwam ik toevallig mijn Duitse vrienden weer tegen. Ik vertelde dat ik me zo slecht voelde door de voorbije nacht en ze zeiden me om beter niet verder te lopen. Ik had hier ook helemaal geen zin in, maar wou ook niet stoppen. Zij gingen een taxi nemen tot het geplande eindpunt van de dag en vroegen me of ik dit ook niet beter zou doen. Ik twijfelde lang, maar gaf toch uiteindelijk toe. En wat was ik blij met mijn beslissing! Ik zag vanuit de taxi dat de afdaling toch niet zo speciaal was en langs moeilijke wegen. En 10 km zal het verschil niet maken! Nu vertoef ik in Ponferrada en heb morgen een rustigere tocht voor de boeg. En gelukkig komt mijn maag al terug op zijn plooi. Ik ben wel heel moe en voel dat het al tijd is om mijn bed op te zoeken.

Astorga (Paleis van Gaudi)

Cruz de Ferro

Alles is nieuw!

Het gaat snel vooruit, té snel! Dit besefte ik mij vandaag op weg naar Rabanal del Camino. Na het verlaten van het prachtige León 2 dagen geleden, begon ik aan een tocht in een andere landschap. Eindelijk terug wat meer heuvels en soms doet het landschap me wat denken aan de savanne. Gisteren volbracht ik een tocht van 30 zware km's. Dat er terug meer heuvels zijn voelde ik meteen in de benen en de wegen lagen er gewoon barslecht bij. Wegen vol met grote keien waardoor je bij elke stap moet kijken waar je stapt zodat je je voeten niet verstuikt. Deze weg bleef maar duren, maar eens je de heuvel over was verscheen er een klein kraamje waar een man fruitsap, thee en koekje uitdeelde. Iedere wandelaar die hier aankwam noemde het 'Het Paradijs'. :) De man vertelde me dat hij al 2 jaar in de schuur woonde die bij het kraampje staat en elke dag dit voor pelgrims doet. Ik kan niet begrijpen waar hij van leeft! Iets verderop verscheen Astorga al in de verte. Het werden de zwaarste 6 km's tot de stad van mijn hele camino. Ik weet niet goed waarom want de wegen waren terug normaal, maar het was gewoon teveel. Toen ik in de herberg aankwam kon wel wenen van geluk, andere mensen deden dit echt! Het was dus niet alleen voor mij een zeer zware dag geweest. In Astorga bezocht ik later in de dag het prachtige bisschoppelijk paleis van Gaudi.

De laatste dagen heb ik afwisselend met een Braziliaanse vrouw gewandeld of alleen. Mijn Duitse vrienden zijn allemaal al ver voor mij, maar vandaag kwam ik ineens Nina tegen. Zij heeft ook de groep moeten verlaten door teveel pijn in haar benen. Wat een blij weerzien!
Maar eigenlijk ben ik blij dat ik terug even alleen kan wandelen. Het is zo stil in de bergen dat je enkel nog vogels en het kraken van je eigen voeten hoort. Er kunnen op sommige momenten zoveel gedachten door je hoofd gaan en op andere momenten gewoon niets. Dat maakt de camino toch ook zeer bijzonder. Eens je in de herberg aankomt heb je weer al die mensen rondom je heen, wat ook heel fijn is natuurlijk.

Vandaag ben ik eerder gestopt dan gepland, na 20 km. Gewoon omdat het gisteren te veel en te zwaar was. Ook het weer is helemaal omgeslaan. Van 35 graden gisteren naar minder dan 20 graden vandaag met een koude wind. Het enige waar ik de hele weg naar verlangde was een warme douche. Hier in het dorp hoop ik Nina en de Braziliaanse vrouw terug te vinden. Een reden meer waarom ik vroeger ben gestopt. Morgen trek ik echt de bergen in!

Nog foto's