Rustdag

Vandaag neem ik mijn eerste echte rustdag sinds ik aan mijn reis begonnen ben!
Wat er de voorbije dagen zoal gebeurd is: Maandag zette ik mijn tocht alleen verder na een gezellige avond met een Frans koppel entwee grappige zatte Hollanders. Wat een avond! Toen ik in een dorpje verderop ging ontbijten kwam ik Hanna tegen, een meisje dat ik enkele dagen ervoor al eens ontmoet had. We babbelden wat en hoopten elkaar nog tegen te komen. Na mijn ontbijt ging ik verder met een vreemd pasje omdat mijn voeten nog steeds zo'n pijn deden. Elke ochtend wandel ik hierdoor wat gek, maar gedurende de dag verdwijnt het gekke pasje en gaat het beter. Ik ontmoette tijdens het wandelen de duitser Detlef. Hij sprak me aan omwille van mijn gek pasje. :p Uiteindelijk geraakten we goed aan de praat en wandeleden we verder samen. Op een gegeven moment kon je kiezen tussen 2 routes en hier zouden onze wegen splitsen, wan ik wou niet op een Romeinse weg lopen om mijn voeten te besparen. Op dit punt stond een vrouw om ons te waarschuwen dat de herberg waar ik wou slapen gesloten was omwille van ongedierte! Ik besliste dan toch Detlef te volgen omdat dit de beste manier was om een slaapplaats te vinden. Dit maakte wel dat ik 3 dagen na elkaar 30 km heb gewandeld en dat heb ik gevoeld. Net na de splitsing zat Hanna aan de kant van de weg te genieten van de zon. Ze zat op iemand te wachten om mee samen verder te wandelen! We concludeerden dat dit het lot was! Dus we zetten onze tocht met z'n drieën verder. De weg was saai! We liepen in the middle of nowhere. Toen er plots een tractor passeerde vroegen we of we een stuk in de laadbak mochten zitten. De eerste keer dat ik vals speelde en de eerste keer sinds 20 dagen dat ik op een rijdend voertuig zat! Het was zalig, we voelden ons net 3 kleine kinderen die de pret van hun leven hadden. In de herberg ontmoette ik Janina en zo waren we met 4! We besloten om de volgende dag niet vroeg te vertekken en samen op het gemakje onze tocht verder te zetten. We moesten 17 km wandelen, weer in the middle of nowhere, tot het volgende dorpje zonder iets tegen te komen. Dit wou zeggen, goed voorzien zijn met veel water en eten! De laatste dagen is het hier immers weer goed aan het opwarmen na enkele dagen van iets slechter weer. Overdag klimt de temperatuur tot boven 30 graden. Gelukkig had ik leuk gezelschap, want de weg was saai. Onderweg kwamen we Nina en Tobias tegen en toen waren we met 6! 5 duitsers en ik, gelukkig spraken ze ook Engels! Na een lange tocht waren we eindelijk in het eerste dorpje. De bar was als een oase in de woestijn! En wat voor een bar, echt de leukste op de hele camino. De barman is al bekend in verre omstreken en wordt Elvis Presley van de camino genoemd. :p Omdat het zo leuk was bleven we er de hele middag in plaats van verder te wandelen tot ons doel, het volgende dorpje. We werden dan ook getrakteerd op wijn en tapas en we mochten onze creatieve geest de vrije loop laten met graffiti op zijn bar. Ik was eigenlijk blij dat we niet meer verder liepen, want 17 km was genoeg voor mijn voeten na zulke zware dagen. We bleven van 2u in de middag tot 22u in de bar. Toen haasten we ons naar de herberg omdat deze ging sluiten. Wat een avond!
De volgende dag stond ik samen met Janina heel vroeg op omdat we vroeg in Leon wouden aankomen. Dit is de laatste grote stad voor Santiago. En dit wil ook zeggen dat ik nog 300 km heb te doen! Het was zeer koud, vroeg en donker. Voor een keer waren we de gekke vroege pelgrims die de weg met een zaklamp moesten zoeken. De zonsopgang was prachtig en eens de zon hoger klom steeg de temperatuur al snel tot 30 graden. De weg was wel afschuwelijk en gevaarlijk. We liepen op drukke wegen naar de grote stad. Soms waren er geen voetpaden waardoor we verplicht werden om op wegen te lopen waar auto's 70 km/u reden! Eens aangekomen in Leon gaf ik me over aan de vermoeidheid en pijnlijke voeten en besloot hier een dag extra te blijven. Hierdoor moest ik me niet haasten om alles nog snel te gaan bezoeken en kon ik 's middags wat slaap inhalen en 's avonds gezellig gaan eten met mijn vrienden. Vandaag bezoek ik samen met Janina de stad en morgen zet ik mijn tocht verder tot het einde! Normaal gezien zal ik nu 21 september in Santiago aankomen. Twee dagen vertraging dus!

Ik vergeet nog te vertellen dat ik al enkele dagen een blinde man op mijn weg tegen kom! Hij is zo moedig. Hij is vertrokken in het noorden van Frankrijk met een speciaal GPS systeem. Je komt hier wat tegen!