Om mezelf van dubbel werk te besparen, heb ik mijn foto's op facebook geüploaded.
Via onderstaande links kan je mijn foto's toch bekijken indien je niet over facebook beschikt.
vrijdag 30 september 2011
woensdag 21 september 2011
Aangekomen!
Na 35 stapdagen ben ik gisteren eindelijk aangekomen in Santiago de Compostela! De laatste dag was eigenlijk de zwaarste dag omdat je weet dat het bijna gedaan is. Ik kwam aan voor de kathedraal met mijn 2 vrienden waar ik de laatste dagen mee wandelde. Het was een geweldig gevoel. We stonden daar een half uur met een grote glimlach. Daarna hadden we nog wat werk: compostela halen (bewijs dat je de weg hebt afgelegd), slaapplaats zoeken, eten en uiteraard de aankomst vieren! Vandaag bleef ik nog een dagje in Santiago. Een beetje shoppen om die pelgrimskleren te kunnen achterlaten. Vanmiddag naar de pelgrimsmis in de kathedraal geweest. Ook al verstonden we geen woord van wat ze zeiden, het was spectaculair en emotioneel. Elke pelgrim pinkte wel eens een traantje weg. Morgen naar de kust en daarna uitrusten in Barcelona! Foto's volgen later.
zondag 18 september 2011
Klaar voor de finish!
Gisteren heeft er een mirakel gebeurd! 3 weken loop ik op de camino met vreselijke pijn aan mijn voeten. Op het moment dat ik lange tochten moet beginnen afleggen om mijn vrienden te kunnen volgen, sta ik 's morgens op zonder nog enig pijntje te voelen en kan ik helemaal normaal wandelen. De dagen ervoor zag mijn wandelpasje er heel gek uit en staken oude mensen in de dorpjes mij voorbij. Na twee lange dagen ga ik een derde lange dagtocht van 32 km tegemoet om de dag erna 20 km af te leggen tot Santiago. Mijn doel! Tot overmorgen! ;)
donderdag 15 september 2011
Zware beproeving
De laatste dagen zijn zwaar geweest. Om Galicië te bereiken moest ik enkele bergen trotseren en dat viel wat tegen. Ik denk dat het vooral een combinatie is van mijn voeten die niet zo goed meer mee willen, de hitte, de vermoeidheid en de totale afstand die ik al afgelegd heb. Ook het aantal rustpauze is vertienvoudigd en de etappes tussen de rustpauzes zijn enorm ingekort. Vroeger deed ik ongeveer 10 km voor ik eens pauze nam, nu is dat ongeveer elke 3 km! Maar het is aangenaam op deze manier en we hebben nooit problemen om een slaapplaats te vinden, ook al komen we veel later in de dorpjes aan. Vandaag had ik genoeg van al het wandelen, vooral omdat het zo zwaar is geworden. Ik kan ineens niet meer wachten om in Santiago aan te komen. Maar eens ik aangekomen zal zijn, zal ik het wel missen denk ik. Het blijft één groot avontuur! Ik wandel nu al enkele dagen met het Duitse meisje Nina en sinds kort is er ook een Iers meisje, Kate, bijgekomen. We spreken elke dag in dezelfde herberg af en wandelen gedurende de dag op ons eigen tempo, maar komen elkaar dan nog steeds de hele dag tegen tijdens onze pauzes. We hopen allen samen dinsdag 20 september aan te komen in Santiago. Daar zullen onze Duitse vrienden die we eerder ontmoet hadden ons opwachten om de aankomst te vieren. Een groot feest staat ons dus te wachten!
maandag 12 september 2011
You get what you need
Enkele dagen geleden zei iemand tegen mij dat je op de camino altijd datgene tegenkomt wat je op die moment nodig hebt en dit werd vandaag weer eens bewezen. Gisterenavond ging ik met Nina en een paar nieuwe mensen paella gaan eten. Maar dit is me niet zo goed bekomen. Ik was de hele nacht doodziek met alles erop en eraan! Amper geslapen, voor 8 uur moest je uit de herberg zijn en daar stond ik dan nog te trillen op mijn benen en ik moest aan een zware tocht door de bergen beginnen. 's Morgens ging het redelijk goed, maar mijn maag deed nog immens veel pijn. Na 2,5 u klimmen kwam ik op de top aan bij Cruz de Ferro. Een zeer belangrijk punt op de camino voor pelgrims! Ze brengen een steen van thuis mee en dragen deze mee in de rugzak tot aan het kruis waar ze hem neerleggen. Dit symboliseert de lasten die de pelgrim met zich meedraagt en hier kan afleggen. Ik had ook mijn steen uit België meegebracht, niet dat ik zoveel lasten heb, maar ik vond het een mooi symbool. Daarna begon ik aan een iets te zware afdaling. Voor mijn tuimelde een vrouw gewoon de berg af! Toen ik eindelijk in het volgende dorp aankwam en toe was aan rust, kwam ik toevallig mijn Duitse vrienden weer tegen. Ik vertelde dat ik me zo slecht voelde door de voorbije nacht en ze zeiden me om beter niet verder te lopen. Ik had hier ook helemaal geen zin in, maar wou ook niet stoppen. Zij gingen een taxi nemen tot het geplande eindpunt van de dag en vroegen me of ik dit ook niet beter zou doen. Ik twijfelde lang, maar gaf toch uiteindelijk toe. En wat was ik blij met mijn beslissing! Ik zag vanuit de taxi dat de afdaling toch niet zo speciaal was en langs moeilijke wegen. En 10 km zal het verschil niet maken! Nu vertoef ik in Ponferrada en heb morgen een rustigere tocht voor de boeg. En gelukkig komt mijn maag al terug op zijn plooi. Ik ben wel heel moe en voel dat het al tijd is om mijn bed op te zoeken.
Astorga (Paleis van Gaudi)
Cruz de Ferro
zondag 11 september 2011
Alles is nieuw!
Het gaat snel vooruit, té snel! Dit besefte ik mij vandaag op weg naar Rabanal del Camino. Na het verlaten van het prachtige León 2 dagen geleden, begon ik aan een tocht in een andere landschap. Eindelijk terug wat meer heuvels en soms doet het landschap me wat denken aan de savanne. Gisteren volbracht ik een tocht van 30 zware km's. Dat er terug meer heuvels zijn voelde ik meteen in de benen en de wegen lagen er gewoon barslecht bij. Wegen vol met grote keien waardoor je bij elke stap moet kijken waar je stapt zodat je je voeten niet verstuikt. Deze weg bleef maar duren, maar eens je de heuvel over was verscheen er een klein kraamje waar een man fruitsap, thee en koekje uitdeelde. Iedere wandelaar die hier aankwam noemde het 'Het Paradijs'. :) De man vertelde me dat hij al 2 jaar in de schuur woonde die bij het kraampje staat en elke dag dit voor pelgrims doet. Ik kan niet begrijpen waar hij van leeft! Iets verderop verscheen Astorga al in de verte. Het werden de zwaarste 6 km's tot de stad van mijn hele camino. Ik weet niet goed waarom want de wegen waren terug normaal, maar het was gewoon teveel. Toen ik in de herberg aankwam kon wel wenen van geluk, andere mensen deden dit echt! Het was dus niet alleen voor mij een zeer zware dag geweest. In Astorga bezocht ik later in de dag het prachtige bisschoppelijk paleis van Gaudi.
De laatste dagen heb ik afwisselend met een Braziliaanse vrouw gewandeld of alleen. Mijn Duitse vrienden zijn allemaal al ver voor mij, maar vandaag kwam ik ineens Nina tegen. Zij heeft ook de groep moeten verlaten door teveel pijn in haar benen. Wat een blij weerzien!
Maar eigenlijk ben ik blij dat ik terug even alleen kan wandelen. Het is zo stil in de bergen dat je enkel nog vogels en het kraken van je eigen voeten hoort. Er kunnen op sommige momenten zoveel gedachten door je hoofd gaan en op andere momenten gewoon niets. Dat maakt de camino toch ook zeer bijzonder. Eens je in de herberg aankomt heb je weer al die mensen rondom je heen, wat ook heel fijn is natuurlijk.
Vandaag ben ik eerder gestopt dan gepland, na 20 km. Gewoon omdat het gisteren te veel en te zwaar was. Ook het weer is helemaal omgeslaan. Van 35 graden gisteren naar minder dan 20 graden vandaag met een koude wind. Het enige waar ik de hele weg naar verlangde was een warme douche. Hier in het dorp hoop ik Nina en de Braziliaanse vrouw terug te vinden. Een reden meer waarom ik vroeger ben gestopt. Morgen trek ik echt de bergen in!
De laatste dagen heb ik afwisselend met een Braziliaanse vrouw gewandeld of alleen. Mijn Duitse vrienden zijn allemaal al ver voor mij, maar vandaag kwam ik ineens Nina tegen. Zij heeft ook de groep moeten verlaten door teveel pijn in haar benen. Wat een blij weerzien!
Maar eigenlijk ben ik blij dat ik terug even alleen kan wandelen. Het is zo stil in de bergen dat je enkel nog vogels en het kraken van je eigen voeten hoort. Er kunnen op sommige momenten zoveel gedachten door je hoofd gaan en op andere momenten gewoon niets. Dat maakt de camino toch ook zeer bijzonder. Eens je in de herberg aankomt heb je weer al die mensen rondom je heen, wat ook heel fijn is natuurlijk.
Vandaag ben ik eerder gestopt dan gepland, na 20 km. Gewoon omdat het gisteren te veel en te zwaar was. Ook het weer is helemaal omgeslaan. Van 35 graden gisteren naar minder dan 20 graden vandaag met een koude wind. Het enige waar ik de hele weg naar verlangde was een warme douche. Hier in het dorp hoop ik Nina en de Braziliaanse vrouw terug te vinden. Een reden meer waarom ik vroeger ben gestopt. Morgen trek ik echt de bergen in!
vrijdag 9 september 2011
Foto's
De leukste herberg van de camino. In het midden zit 'Elvis Presley' van de camino, wij noemden hem 'Padre de el peregrinos'.
Mijn Duitse vrienden en helemaal links: Jean-Ives, een speciale en lieve Candadees.
donderdag 8 september 2011
Rustdag
Vandaag neem ik mijn eerste echte rustdag sinds ik aan mijn reis begonnen ben!
Wat er de voorbije dagen zoal gebeurd is: Maandag zette ik mijn tocht alleen verder na een gezellige avond met een Frans koppel entwee grappige zatte Hollanders. Wat een avond! Toen ik in een dorpje verderop ging ontbijten kwam ik Hanna tegen, een meisje dat ik enkele dagen ervoor al eens ontmoet had. We babbelden wat en hoopten elkaar nog tegen te komen. Na mijn ontbijt ging ik verder met een vreemd pasje omdat mijn voeten nog steeds zo'n pijn deden. Elke ochtend wandel ik hierdoor wat gek, maar gedurende de dag verdwijnt het gekke pasje en gaat het beter. Ik ontmoette tijdens het wandelen de duitser Detlef. Hij sprak me aan omwille van mijn gek pasje. :p Uiteindelijk geraakten we goed aan de praat en wandeleden we verder samen. Op een gegeven moment kon je kiezen tussen 2 routes en hier zouden onze wegen splitsen, wan ik wou niet op een Romeinse weg lopen om mijn voeten te besparen. Op dit punt stond een vrouw om ons te waarschuwen dat de herberg waar ik wou slapen gesloten was omwille van ongedierte! Ik besliste dan toch Detlef te volgen omdat dit de beste manier was om een slaapplaats te vinden. Dit maakte wel dat ik 3 dagen na elkaar 30 km heb gewandeld en dat heb ik gevoeld. Net na de splitsing zat Hanna aan de kant van de weg te genieten van de zon. Ze zat op iemand te wachten om mee samen verder te wandelen! We concludeerden dat dit het lot was! Dus we zetten onze tocht met z'n drieën verder. De weg was saai! We liepen in the middle of nowhere. Toen er plots een tractor passeerde vroegen we of we een stuk in de laadbak mochten zitten. De eerste keer dat ik vals speelde en de eerste keer sinds 20 dagen dat ik op een rijdend voertuig zat! Het was zalig, we voelden ons net 3 kleine kinderen die de pret van hun leven hadden. In de herberg ontmoette ik Janina en zo waren we met 4! We besloten om de volgende dag niet vroeg te vertekken en samen op het gemakje onze tocht verder te zetten. We moesten 17 km wandelen, weer in the middle of nowhere, tot het volgende dorpje zonder iets tegen te komen. Dit wou zeggen, goed voorzien zijn met veel water en eten! De laatste dagen is het hier immers weer goed aan het opwarmen na enkele dagen van iets slechter weer. Overdag klimt de temperatuur tot boven 30 graden. Gelukkig had ik leuk gezelschap, want de weg was saai. Onderweg kwamen we Nina en Tobias tegen en toen waren we met 6! 5 duitsers en ik, gelukkig spraken ze ook Engels! Na een lange tocht waren we eindelijk in het eerste dorpje. De bar was als een oase in de woestijn! En wat voor een bar, echt de leukste op de hele camino. De barman is al bekend in verre omstreken en wordt Elvis Presley van de camino genoemd. :p Omdat het zo leuk was bleven we er de hele middag in plaats van verder te wandelen tot ons doel, het volgende dorpje. We werden dan ook getrakteerd op wijn en tapas en we mochten onze creatieve geest de vrije loop laten met graffiti op zijn bar. Ik was eigenlijk blij dat we niet meer verder liepen, want 17 km was genoeg voor mijn voeten na zulke zware dagen. We bleven van 2u in de middag tot 22u in de bar. Toen haasten we ons naar de herberg omdat deze ging sluiten. Wat een avond!
De volgende dag stond ik samen met Janina heel vroeg op omdat we vroeg in Leon wouden aankomen. Dit is de laatste grote stad voor Santiago. En dit wil ook zeggen dat ik nog 300 km heb te doen! Het was zeer koud, vroeg en donker. Voor een keer waren we de gekke vroege pelgrims die de weg met een zaklamp moesten zoeken. De zonsopgang was prachtig en eens de zon hoger klom steeg de temperatuur al snel tot 30 graden. De weg was wel afschuwelijk en gevaarlijk. We liepen op drukke wegen naar de grote stad. Soms waren er geen voetpaden waardoor we verplicht werden om op wegen te lopen waar auto's 70 km/u reden! Eens aangekomen in Leon gaf ik me over aan de vermoeidheid en pijnlijke voeten en besloot hier een dag extra te blijven. Hierdoor moest ik me niet haasten om alles nog snel te gaan bezoeken en kon ik 's middags wat slaap inhalen en 's avonds gezellig gaan eten met mijn vrienden. Vandaag bezoek ik samen met Janina de stad en morgen zet ik mijn tocht verder tot het einde! Normaal gezien zal ik nu 21 september in Santiago aankomen. Twee dagen vertraging dus!
Ik vergeet nog te vertellen dat ik al enkele dagen een blinde man op mijn weg tegen kom! Hij is zo moedig. Hij is vertrokken in het noorden van Frankrijk met een speciaal GPS systeem. Je komt hier wat tegen!
Wat er de voorbije dagen zoal gebeurd is: Maandag zette ik mijn tocht alleen verder na een gezellige avond met een Frans koppel entwee grappige zatte Hollanders. Wat een avond! Toen ik in een dorpje verderop ging ontbijten kwam ik Hanna tegen, een meisje dat ik enkele dagen ervoor al eens ontmoet had. We babbelden wat en hoopten elkaar nog tegen te komen. Na mijn ontbijt ging ik verder met een vreemd pasje omdat mijn voeten nog steeds zo'n pijn deden. Elke ochtend wandel ik hierdoor wat gek, maar gedurende de dag verdwijnt het gekke pasje en gaat het beter. Ik ontmoette tijdens het wandelen de duitser Detlef. Hij sprak me aan omwille van mijn gek pasje. :p Uiteindelijk geraakten we goed aan de praat en wandeleden we verder samen. Op een gegeven moment kon je kiezen tussen 2 routes en hier zouden onze wegen splitsen, wan ik wou niet op een Romeinse weg lopen om mijn voeten te besparen. Op dit punt stond een vrouw om ons te waarschuwen dat de herberg waar ik wou slapen gesloten was omwille van ongedierte! Ik besliste dan toch Detlef te volgen omdat dit de beste manier was om een slaapplaats te vinden. Dit maakte wel dat ik 3 dagen na elkaar 30 km heb gewandeld en dat heb ik gevoeld. Net na de splitsing zat Hanna aan de kant van de weg te genieten van de zon. Ze zat op iemand te wachten om mee samen verder te wandelen! We concludeerden dat dit het lot was! Dus we zetten onze tocht met z'n drieën verder. De weg was saai! We liepen in the middle of nowhere. Toen er plots een tractor passeerde vroegen we of we een stuk in de laadbak mochten zitten. De eerste keer dat ik vals speelde en de eerste keer sinds 20 dagen dat ik op een rijdend voertuig zat! Het was zalig, we voelden ons net 3 kleine kinderen die de pret van hun leven hadden. In de herberg ontmoette ik Janina en zo waren we met 4! We besloten om de volgende dag niet vroeg te vertekken en samen op het gemakje onze tocht verder te zetten. We moesten 17 km wandelen, weer in the middle of nowhere, tot het volgende dorpje zonder iets tegen te komen. Dit wou zeggen, goed voorzien zijn met veel water en eten! De laatste dagen is het hier immers weer goed aan het opwarmen na enkele dagen van iets slechter weer. Overdag klimt de temperatuur tot boven 30 graden. Gelukkig had ik leuk gezelschap, want de weg was saai. Onderweg kwamen we Nina en Tobias tegen en toen waren we met 6! 5 duitsers en ik, gelukkig spraken ze ook Engels! Na een lange tocht waren we eindelijk in het eerste dorpje. De bar was als een oase in de woestijn! En wat voor een bar, echt de leukste op de hele camino. De barman is al bekend in verre omstreken en wordt Elvis Presley van de camino genoemd. :p Omdat het zo leuk was bleven we er de hele middag in plaats van verder te wandelen tot ons doel, het volgende dorpje. We werden dan ook getrakteerd op wijn en tapas en we mochten onze creatieve geest de vrije loop laten met graffiti op zijn bar. Ik was eigenlijk blij dat we niet meer verder liepen, want 17 km was genoeg voor mijn voeten na zulke zware dagen. We bleven van 2u in de middag tot 22u in de bar. Toen haasten we ons naar de herberg omdat deze ging sluiten. Wat een avond!
De volgende dag stond ik samen met Janina heel vroeg op omdat we vroeg in Leon wouden aankomen. Dit is de laatste grote stad voor Santiago. En dit wil ook zeggen dat ik nog 300 km heb te doen! Het was zeer koud, vroeg en donker. Voor een keer waren we de gekke vroege pelgrims die de weg met een zaklamp moesten zoeken. De zonsopgang was prachtig en eens de zon hoger klom steeg de temperatuur al snel tot 30 graden. De weg was wel afschuwelijk en gevaarlijk. We liepen op drukke wegen naar de grote stad. Soms waren er geen voetpaden waardoor we verplicht werden om op wegen te lopen waar auto's 70 km/u reden! Eens aangekomen in Leon gaf ik me over aan de vermoeidheid en pijnlijke voeten en besloot hier een dag extra te blijven. Hierdoor moest ik me niet haasten om alles nog snel te gaan bezoeken en kon ik 's middags wat slaap inhalen en 's avonds gezellig gaan eten met mijn vrienden. Vandaag bezoek ik samen met Janina de stad en morgen zet ik mijn tocht verder tot het einde! Normaal gezien zal ik nu 21 september in Santiago aankomen. Twee dagen vertraging dus!
Ik vergeet nog te vertellen dat ik al enkele dagen een blinde man op mijn weg tegen kom! Hij is zo moedig. Hij is vertrokken in het noorden van Frankrijk met een speciaal GPS systeem. Je komt hier wat tegen!
zondag 4 september 2011
De leukste plekjes!
Ik heb niet veel tijd, dus ik wil kort enkele foto's uploaden. Vrijdag in de herberg was een superleuke ervaring! Ik ben zo blij dat ik een praatje had gemaakt met die man in een herberg en vervolgens gestopt ben in de herberg San Nicolas. Een herberg waar enkel 8 personen konden overnachten. De herberg was eigenlijk 1 ruimte met vooraan een altaar dat een restant is van het klooster dat de Tempeliers ooit bouwden. Vlak naast het altaar stond onze tafel om te eten en daarnaast stonden onze bedden. De hospitelarios was een superlieve man ( weer een Italiaan :p ) die voor iedereen zorgde en uiteraard mijn voeten!
Toen we allemaal een heerlijke douche genomen hadden zaten we samen om naar de geschiedenis van de herberg te luisteren. Gelukkig is mijn Spaans er in 3 weken tijd er goed op vooruit gegaan. Daarna werden we uitgenodigd voor een voetenwassing voor het avondmaal zoals ze dit in de Middeleeuwen bij de pelgrims deden. Het avondmaal begon wanneer de zon onderging en omdat er geen licht in de herberg was, werd deze volledig verlicht met kaarsjes! Superromantisch! 's Ochtends werden we gewekt met koorgezangen en toen ik rechtop ging zitten in mijn bed keek ik uit op het altaar. Ik vond het gewoon zo speciaal. Hier leerde ik ook Maria kennen, een meisje uit Tsjechië, wie ik de dag erna opnieuw zou ontmoeten. Die dag kookte ze een heerlijke maaltijd voor mij en enkele andere mensen. En nu foto's!
1) Kathedraal van Burgos
2) Herberg San Nicolas. Iedereen zat voor de herberg te wachten tot deze opende.
3) Avondmaal met kaarslicht in de herberg.
4) Maria, Mattheo (de hospitelarios) en ik. Het afwasteam!
5) Na een tocht van 30 km gisteren konden Maria en ik er niet genoeg van krijgen. Een beetje sporten dan maar!
2) Herberg San Nicolas. Iedereen zat voor de herberg te wachten tot deze opende.
3) Avondmaal met kaarslicht in de herberg.
4) Maria, Mattheo (de hospitelarios) en ik. Het afwasteam!
5) Na een tocht van 30 km gisteren konden Maria en ik er niet genoeg van krijgen. Een beetje sporten dan maar!
vrijdag 2 september 2011
Belgisch weertje?
Enkele dagen geleden (toen ik mijn laatste berichtje gepost had) ging ik 's avonds gezellig iets drinken op het terrasje van de herberg. Er kwamen 2 mensen aan mijn tafeltje zitten en de vrouw begon in vlot Spaans tegen mij te brabbelen dat het wat fris aan het worden was. Ik dacht: 'Oh nee, weer Spanjaarden waar ik niet mee kan converseren.' en ik begaf me al snel weer tot mijn dagboekje. Toen ze met elkaar begonnen te praten, kon ik mijn oren niet geloven. Ik moest goed luisteren, maar hoorde ik ze nu geen Vlaams met elkaar praten? De eerste Vlamingen die mijn weg kruisten! Na ongeveer 15 dagen kon ik eens een gesprek voeren zonder over 1 woord te moeten nadenken. Dit was ook handig om door de Italiaan gerust gelaten te worden, want hij verstond toch geen woord van wat we zeiden. En ik was het ondertussen grondig beu dat hij me geen second alleen liet. Na lang praten met Pascale en Christophe stelden ze voor dat ik de volgende dag met hen zou meewandelen zodat ik verlost was van mijn Italiaanse schaduw! :p Uiteindelijk zouden we 2 dagen samen wandelen. Twee zeer fijne jonge mensen die elk jaar een stukje van de camino wandelen. Toen ik ze ontmoette waren ze bijna aan het einde van hun vakantie.
We spraken de volgende ochtend aan hun herberg af en vertrokken richting Burgos. Het minst mooie stuk dat tot nu toe op mijn weg lag. Veel industrie, wandelen langs een luchthaven,... Toen we aan de rand van Burgos kwamen sprak een inwoner ons aan en ze raadde ons aan een beetje van de camino af te wijken en onze tocht verder te zetten door een mooi park tot in het stad. Het was uiteraard veel aangenamer dan het industriepark. Ik vind het super dat vele Spanjaarden hier gewoon ineens aanspreken om een klein praatje te slaan of gewoon wat tips te geven. Burgos was adembenemend mooi! Het is de oude hoofdstad van Spanje, dus dat zegt al genoeg. In de herberg kwam ik weer eens Marisa tegen en dit was opnieuw een heel blij weerzien. We vlogen in elkaar armen en spraken meteen af om samen de kathedraal te gaan bezoeken en 's avonds samen te gaan eten met nog een ander Spaans koppel. Het was gezellig en ook een beetje een afscheid, want Marisa zou de dag nadien een dagje rust nemen in Burgos en we weten niet wanneer we elkaar zouden zien. Ik had op dat moment al besloten om het de volgende dagen wat rustiger aan te doen, want mijn voet begon steeds meer pijn te doen.
De volgende dag wandelde ik verder met Pascale en Christophe en mijn voet begon steeds meer een last voor me te zijn. Pascale had veel last van blaren waardoor we uiteindelijk wat vroeger dan voorzien stopten en in een klein gehuchtje terecht kwamen. Het dorpje was 1 straat lang, er stonden wat vervallen huizen, enkele nieuwe huizen, er was een bar, een kerkje en de herberg. Er liepen eigenlijk vooral pelgrims rond. Zoals Christophe zei, de mensen die er wonen weten niet dat ze al gestorven zijn voordat ze in hun graf liggen. :p 's Avonds geraakten we even aan de praat met een inwoner. Hij vertelde dat er nog zo'n 25 mensen wonen. Zo'n 50 jaar geleden was de herberg een schooltje en daar zaten ongeveer 60-70 kindjes. Nu vluchten alle Spanjaarden uit de dorpjes weg en trekken naar de grote steden, zoals Burgos.
Ik besloot die avond om de volgende dag maar 10 km te wandelen en een dagje rust te nemem omdat ik teveel aan het afzien was met mijn voet. Hierdoor was ik twee dagen ver weg van de bewoonde wereld en vertoefde ik in hele kleine gehuchtjes. Bij het vertrek kreeg ik voor de eerste keer een stortbui over me heen en ik voelde me meteen weer even in België. Gelukkig werd het later weer warmer, vandaag is het zelfs weer bakken in de zon. Het dorpje waar ik stopte was oh zo gezellig! Ik nam daar een mooie kamer voor mij alleen in de herberg, hield een hele lange siesta en verbleef voor de rest van de namiddag op het terrasje met enkele glaasjes wijn.
Vanmorgen hoopte ik dat de pijn in mijn voet zo goed als verdwenen zou zijn, maar dat was iets veeleisend blijkbaar. Het leek dat de pijn dubbel zo erg was. Een spier of een pees in mijn voet is ontstoken (gekend fenomeen bij de mensen die op weg zijn naar Santiago) en ik moet dus eigenlijk rusten tot het verdwenen is. Na 4 km moest ik noodgedwongen stoppen aan een herbergje om even te rusten. De hospitelarios zag dat ik niet helemaal ok was en bood zijn hulp aan. We bekeken samen mijn plannetje van mijn route. Hij heeft me een rustige herberg iets verderop aangeraden die gelegen is in een voormalig klooster. Er kunnen niet veel mensen verblijven en de hospitelarios zorgen er goed voor je. Nu ben ik gestrand in een dorpje net voor die herberg. Ik heb hier een apotheek gezocht om pijnstillers te kopen en een steunverbandje voor mijn voet. Na dit berichtje wandel ik rustig verder tot de herberg en sluit ik me weer even af van de bewoonde wereld! Ik hoop dat de rust meer dan goed zal doen!
PS: Enkele mensen hebben mij laten weten dat ze geen reacties meer kunnen plaatsen op mijn blog. Ik heb absoluut geen idee hoe dat komt en ik kan het blijkbaar ook niet oplossen.
Foto's uploaden zit er voor vandaag ook weer niet in, want ik heb weer geen kabeltje.
We spraken de volgende ochtend aan hun herberg af en vertrokken richting Burgos. Het minst mooie stuk dat tot nu toe op mijn weg lag. Veel industrie, wandelen langs een luchthaven,... Toen we aan de rand van Burgos kwamen sprak een inwoner ons aan en ze raadde ons aan een beetje van de camino af te wijken en onze tocht verder te zetten door een mooi park tot in het stad. Het was uiteraard veel aangenamer dan het industriepark. Ik vind het super dat vele Spanjaarden hier gewoon ineens aanspreken om een klein praatje te slaan of gewoon wat tips te geven. Burgos was adembenemend mooi! Het is de oude hoofdstad van Spanje, dus dat zegt al genoeg. In de herberg kwam ik weer eens Marisa tegen en dit was opnieuw een heel blij weerzien. We vlogen in elkaar armen en spraken meteen af om samen de kathedraal te gaan bezoeken en 's avonds samen te gaan eten met nog een ander Spaans koppel. Het was gezellig en ook een beetje een afscheid, want Marisa zou de dag nadien een dagje rust nemen in Burgos en we weten niet wanneer we elkaar zouden zien. Ik had op dat moment al besloten om het de volgende dagen wat rustiger aan te doen, want mijn voet begon steeds meer pijn te doen.
De volgende dag wandelde ik verder met Pascale en Christophe en mijn voet begon steeds meer een last voor me te zijn. Pascale had veel last van blaren waardoor we uiteindelijk wat vroeger dan voorzien stopten en in een klein gehuchtje terecht kwamen. Het dorpje was 1 straat lang, er stonden wat vervallen huizen, enkele nieuwe huizen, er was een bar, een kerkje en de herberg. Er liepen eigenlijk vooral pelgrims rond. Zoals Christophe zei, de mensen die er wonen weten niet dat ze al gestorven zijn voordat ze in hun graf liggen. :p 's Avonds geraakten we even aan de praat met een inwoner. Hij vertelde dat er nog zo'n 25 mensen wonen. Zo'n 50 jaar geleden was de herberg een schooltje en daar zaten ongeveer 60-70 kindjes. Nu vluchten alle Spanjaarden uit de dorpjes weg en trekken naar de grote steden, zoals Burgos.
Ik besloot die avond om de volgende dag maar 10 km te wandelen en een dagje rust te nemem omdat ik teveel aan het afzien was met mijn voet. Hierdoor was ik twee dagen ver weg van de bewoonde wereld en vertoefde ik in hele kleine gehuchtjes. Bij het vertrek kreeg ik voor de eerste keer een stortbui over me heen en ik voelde me meteen weer even in België. Gelukkig werd het later weer warmer, vandaag is het zelfs weer bakken in de zon. Het dorpje waar ik stopte was oh zo gezellig! Ik nam daar een mooie kamer voor mij alleen in de herberg, hield een hele lange siesta en verbleef voor de rest van de namiddag op het terrasje met enkele glaasjes wijn.
Vanmorgen hoopte ik dat de pijn in mijn voet zo goed als verdwenen zou zijn, maar dat was iets veeleisend blijkbaar. Het leek dat de pijn dubbel zo erg was. Een spier of een pees in mijn voet is ontstoken (gekend fenomeen bij de mensen die op weg zijn naar Santiago) en ik moet dus eigenlijk rusten tot het verdwenen is. Na 4 km moest ik noodgedwongen stoppen aan een herbergje om even te rusten. De hospitelarios zag dat ik niet helemaal ok was en bood zijn hulp aan. We bekeken samen mijn plannetje van mijn route. Hij heeft me een rustige herberg iets verderop aangeraden die gelegen is in een voormalig klooster. Er kunnen niet veel mensen verblijven en de hospitelarios zorgen er goed voor je. Nu ben ik gestrand in een dorpje net voor die herberg. Ik heb hier een apotheek gezocht om pijnstillers te kopen en een steunverbandje voor mijn voet. Na dit berichtje wandel ik rustig verder tot de herberg en sluit ik me weer even af van de bewoonde wereld! Ik hoop dat de rust meer dan goed zal doen!
PS: Enkele mensen hebben mij laten weten dat ze geen reacties meer kunnen plaatsen op mijn blog. Ik heb absoluut geen idee hoe dat komt en ik kan het blijkbaar ook niet oplossen.
Foto's uploaden zit er voor vandaag ook weer niet in, want ik heb weer geen kabeltje.
maandag 29 augustus 2011
Na regen komt zonneschijn!
Kort overzichtje van de voorbije dagen: Na al enkele dagen met de Italiaan op stap te zijn, kwam ik in Santo Domingo de la Calzada mijn Spaanse vrienden terug tegen. Heel toevallig! Toen ik in de herberg op zoek was naar mijn toegewezen bed herkende ik aan het bed naast mij de hoed van Marisa. Wat een blij weerzien! Ondertussen ben ik ze wel weer kwijt geraakt. Die nacht sliep ik in een rustige herberg beheerd door de nonnetjes. Je moest wel ten laatste om 22u in je bed liggen, want dan ging de poort op slot. Iets voor 22u stond de zuster aan de poort te roepen dat we ons naar binnen moesten haasten. En wij maar crossen door de straten. Het werd een ijskoude nacht! Ik had al even spijt dat ik mijn warme slaapzak huiswaarts gestuurd had. In deze stad bezocht ik de kathedraal waar zich een kip en een haan in bevinden. De enige kathedraal ter wereld uiteraard met deze boerderijdieren. :p Volgens de legende ging er een Duits koppel met hun zoon op weg naar Santiago. In de herberg van Santo Domingo versierde het meisje van de herberg de Duitse jongen. Omdat hij haar afwees, stool ze een kelk uit de kerk en stopte het in zijn rugzak. De jongeman werd opgepakt en opgehangen. De ouders liepen verder naar Santiago en op hun terugweg zagen ze tot hun verbazing dat hun zoon nog leefde omdat Santo Domingo de hele tijd zijn voeten had opgehouden. Ze bevrijden de jonge man en gingen het nieuws aan de bisschop vertellen. De bisschop ging net aan zijn maaltijd beginnen die bestond uit gebraden haan. Hij geloofde niet dat de jongen nog leefde en zei dat als de jongen nog leefde zijn gebraden haan terug kon vliegen. Meteen werd de haan terug tot leven gewekt en kraaide. Als de haan in de kathedraal nu kraait, betekent dit dat je een goede weg tot Santiago tegemoet gaat. :)
De volgende dagen bleef het landschap zowat steeds hetzelfde en was er niet veel te zien in de dorpjes. Redelijk saai dus! Ook de temperatuur was een pak lager, maar dit was niet erg om te wandelen. Gisteren verbleef ik in een leuke herberg met een zwembad, een restaurantje erbij en een klein winkelje, een wasmachine,... Luxe voor mensen op weg naar Santiago! En dat allemaal voor maar 5 euro. :) In het zwembad heb ik welgeteld 1 minuut gezwommen omdat het water zo koud was. Voor de voetjes deed het uiteraard wel deugd! In het dorpje was het Spaanse fiesta met Sangria en paella voor iedereen! Daarnaast nog wat spektakel, super!
Vandaag is het terug beginnen opwarmen buiten met temperaturen boven de 30 graden, dus dat belooft voor de volgende dagen. Gelukkig gaat het met de voetjes steeds beter omdat de blaren genezen. Wel nog steeds veel last van spierpijnen in mijn linkervoet en pijn in mijn linkerknie. Er wordt dus massa's Voltarengel gesmeerd. Ik kijk enorm uit naar morgen omdat ik dan aankom in Burgos. Het zou een zeer mooie stad zijn en zorgt wat voor verandering in het saaie landschap! Ook laat ik hier mijn Italiaanse vriend achter, wat ik geen slechte zaak vind. Hij is percies mijn schaduw geworden en ik ben geen minuut meer alleen! Een beetje ademruimte kan geen kwaad. ;)
De volgende dagen bleef het landschap zowat steeds hetzelfde en was er niet veel te zien in de dorpjes. Redelijk saai dus! Ook de temperatuur was een pak lager, maar dit was niet erg om te wandelen. Gisteren verbleef ik in een leuke herberg met een zwembad, een restaurantje erbij en een klein winkelje, een wasmachine,... Luxe voor mensen op weg naar Santiago! En dat allemaal voor maar 5 euro. :) In het zwembad heb ik welgeteld 1 minuut gezwommen omdat het water zo koud was. Voor de voetjes deed het uiteraard wel deugd! In het dorpje was het Spaanse fiesta met Sangria en paella voor iedereen! Daarnaast nog wat spektakel, super!
Vandaag is het terug beginnen opwarmen buiten met temperaturen boven de 30 graden, dus dat belooft voor de volgende dagen. Gelukkig gaat het met de voetjes steeds beter omdat de blaren genezen. Wel nog steeds veel last van spierpijnen in mijn linkervoet en pijn in mijn linkerknie. Er wordt dus massa's Voltarengel gesmeerd. Ik kijk enorm uit naar morgen omdat ik dan aankom in Burgos. Het zou een zeer mooie stad zijn en zorgt wat voor verandering in het saaie landschap! Ook laat ik hier mijn Italiaanse vriend achter, wat ik geen slechte zaak vind. Hij is percies mijn schaduw geworden en ik ben geen minuut meer alleen! Een beetje ademruimte kan geen kwaad. ;)
zondag 28 augustus 2011
De laatste foto's
2)Kleine groentjes
3) De haan in de kathedraal van Santo Domingo de la Calzada. Als hij kraait zorgt dit voor een gunstige weg naar Santiago. Toen ik in de kathedraal was kraaide hij meer dan 5 keer. :p Check het verhaaltje van de kip en de haan in Santo Domingo!
4) Hiermee begon ik vandaag mijn dag.
Vervolg foto's
2) De lieve, mooie Luana.
3) Zonsondergang in PuenteLa Reina.
4) Estella
5) Leuke avond in Los Arcos.
6) Kerkje op onze weg.
7) Mjn Italiaanse vriend.
8) Logrono
Foto's
2) De gezellige herberg in Arres waar we allen samen buiten aten. Velen van deze mensen volgden enkele dagen dezelfde weg als mij. 3) De dag van het vertrek uit Arres met een prachtige zonsopgang die de velden goud kleurde.
4) Schaduw van enkele mensen waar ik toen mee samen wandelde.
donderdag 25 augustus 2011
No pain, no glory!
Sorry Lieselotte en Laura, maar de IPod zat niet in de rugzak. Ik zou hem toch niet kunnen opladen.
Vandaag ben ik echt verschoten. Ik kwam een bordje tegen waarop geschreven stond dat Santiago nog 623 km ver is. Dit wil zeggen dat ik al meer dan 200 km gewandeld heb. Dit had ik mij zeker nog niet beseft.
Qua gezelschap ben ik overgeschakeld van de Spanjaarden naar een Italiaan. :p Heel grappig om ons te horen converseren, want hij spreekt enkel Italiaans met mij en ik enkel Engels. Maar we verstaan elkaar toch ongeveer. En ik amuseer me nog meer dan ervoor! Ik ontmoette hem gisteren in het postkantoor waar ik 1,5 kg huiswaarts stuurde en Amedeo 7,5 kg. :p Mijn rugzak blijft wel nog steeds lichter dan de zijne. Daarna zijn we maar samen beginnen wandelen. Leuke dag! 's Morgens lag een wijnfontein op onze weg, maar eigenlijk was ze niet zo lekker. We bezochten ook een prachtige abdij die de eerste is op de weg naar Santiago. Verder werd ik de hele dag getrakteerd op drankjes en eten. Handig zo' vrienden en goed voor de portemonnee! 's Avonds at ik met Amadeo en een Frans koppel, Erik en Stephan, in een gezellig restaurantje waar de wijn rijkelijk vloeide. Superavond! Ook hier werden we allemaal getrakteerd door Amedeo. De herberg waar ik gisterenavond sliep wordt gerund door een Vlaams koppel. Een voordeel voor mij omdat ik een kamertje voor mezelf aangeboden kreeg. Een extraatje dat ze enkel voor Belgen doen. Lieve mensen! Dit kwam zeer goed uit, want door de vermoeidheid kwam er een vervelende hoest en verkoudheid mij vervelen. Extra rust was dus welkom! Vandaag voelde ik mij al een stuk beter en ik slaap in het hotel waardoor ik weer in topvorm zal zijn morgen. :) Vandaag kreeg ik wel wat last van spiertrekkingen en pijn in mijn voet, maar mijn masseur wandelt naast mij! :p Die Italianen toch! Daarnaast brandde de zon zo fel dat mijn benen zo rood als een kreeft zijn. Maar ach, de traktaties lopen vandaag gewoon verder en morgen heb ik een lichtere toch voor de boeg, dus het valt allemaal wel mee.
Weer moet ik jullie teleurstellen voor de foto's! De computer in het hotel is uiteraard super, maar ik heb mijn kabel nodig om foto's te uploaden. Misschien heeft mijn Italiaans maatje wel een kabel, ik zal het eens vragen als ik hem ga halen om te gaan eten!
Groetjes!
Vandaag ben ik echt verschoten. Ik kwam een bordje tegen waarop geschreven stond dat Santiago nog 623 km ver is. Dit wil zeggen dat ik al meer dan 200 km gewandeld heb. Dit had ik mij zeker nog niet beseft.
Qua gezelschap ben ik overgeschakeld van de Spanjaarden naar een Italiaan. :p Heel grappig om ons te horen converseren, want hij spreekt enkel Italiaans met mij en ik enkel Engels. Maar we verstaan elkaar toch ongeveer. En ik amuseer me nog meer dan ervoor! Ik ontmoette hem gisteren in het postkantoor waar ik 1,5 kg huiswaarts stuurde en Amedeo 7,5 kg. :p Mijn rugzak blijft wel nog steeds lichter dan de zijne. Daarna zijn we maar samen beginnen wandelen. Leuke dag! 's Morgens lag een wijnfontein op onze weg, maar eigenlijk was ze niet zo lekker. We bezochten ook een prachtige abdij die de eerste is op de weg naar Santiago. Verder werd ik de hele dag getrakteerd op drankjes en eten. Handig zo' vrienden en goed voor de portemonnee! 's Avonds at ik met Amadeo en een Frans koppel, Erik en Stephan, in een gezellig restaurantje waar de wijn rijkelijk vloeide. Superavond! Ook hier werden we allemaal getrakteerd door Amedeo. De herberg waar ik gisterenavond sliep wordt gerund door een Vlaams koppel. Een voordeel voor mij omdat ik een kamertje voor mezelf aangeboden kreeg. Een extraatje dat ze enkel voor Belgen doen. Lieve mensen! Dit kwam zeer goed uit, want door de vermoeidheid kwam er een vervelende hoest en verkoudheid mij vervelen. Extra rust was dus welkom! Vandaag voelde ik mij al een stuk beter en ik slaap in het hotel waardoor ik weer in topvorm zal zijn morgen. :) Vandaag kreeg ik wel wat last van spiertrekkingen en pijn in mijn voet, maar mijn masseur wandelt naast mij! :p Die Italianen toch! Daarnaast brandde de zon zo fel dat mijn benen zo rood als een kreeft zijn. Maar ach, de traktaties lopen vandaag gewoon verder en morgen heb ik een lichtere toch voor de boeg, dus het valt allemaal wel mee.
Weer moet ik jullie teleurstellen voor de foto's! De computer in het hotel is uiteraard super, maar ik heb mijn kabel nodig om foto's te uploaden. Misschien heeft mijn Italiaans maatje wel een kabel, ik zal het eens vragen als ik hem ga halen om te gaan eten!
Groetjes!
dinsdag 23 augustus 2011
Que calor!
Vandaag heb ik er een rustig stapdagje op zitten. 20 km van Puente la Reina tot Estella. Nog steeds heel warm, maar net zoals gisteren was er regelmatig een aangename bries. Ik merk ook dat het landschap aan het veranderen is. In Puente la Reine komen enkele routes richting Santiago samen, wat maakt dat het op deze weg veel drukker is. Kijk je voor je of achter je, je ziet altijd mensen. Ik had een beetje het gevoel dat ik aan de gordel deelneem. :p De wegen zijn wel een stuk beter aangelegd, wat een goede zaak is voor mijn voeten! Ondertussen heb ik ook een deel van mijn bagage weggegooid om de mijn voeten en rug wat te besparen, straks zend ik misschien nog een deel richting België! Ik kijk enorm naar overmorgen uit want dan verwen ik mezelf eens met een hotel. Wat extra slaap en een beter bed is welkom!
En nu enkele foto's! Eindelijk!
En nu enkele foto's! Eindelijk!
Ik moet he spijtig genoeg bij 3 foto's houden. :( Het koste me een half uur om deze te uploaden! De pc is megatraag en het internet duur. Deze foto's zijn nog maar van het begin van mijn reis. De eerste foto's is het Frans dorpje waar ik gelogeerd heb de dag voor mijn vertrek. De andere twee foto's zijn getrokken op mijn beginpunt. Ik wou ook nog enkele foto's van de groep waarmee ik enkele dagen gewandeld heb tonen en van de prachtige zonsopgang en zonsondergang, maar dat zal voor later zijn!
maandag 22 augustus 2011
Na meer dan 100 km
Eindelijk internet! 4 dagen heb ik doorgebracht in een heel verlaten streek. Ik denk dat ze in sommige dorpen het internet nog niet uitgevonden hadden! :p Prachtige en zeer droge landschappen. In Aragon en het Baskenland regent het het amper waardoor je overal uitgedroogde rivieren ziet, bruine velden en verlaten spookdorpen. Dit wil dus ook zeggen dat ik soms sterf van de warmte.
De dag na mijn vorige update ben ik in Arres beland, een zeer klein dorpje met misschien 30 inwoners. Het was de gezelligste herberg die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Een capaciteit van ongeveer 20 mensen. Samem koken, eten, naar de zonsondergang in de bergen kijken. Het was gewoon een super ervaring! Stilaan leerde ik ook de mensen kennen. Met deze groep mensen ( ik en Luana (27) de jongste van de groep) ben ik nu al 4 dagen op weg. De volgende ochtend konden we al wandelend genieten van een prachtige zonsopgang die de velden goud kleurden. Toen ik 's middags even pauze nam samen met een Duitse vrouw, moest ik toch even mijn schoenen uittrekken omdat mijn voeten echt pijn deden. En het resultaat was er! Twee megablaren van ongeveer 5 cm groot en nog enkele kleine blaren: Een Spaanse vrouw die me passeerde bood hulp en verzorgde mijn voeten. 4 km verderop nam ik 3 uur pauze en liep op het heetst van de dag verder tot de herberg. Doodop kwam ik daar aan. Na een nacht van amper geslapen te hebben stonden de tranen al in mijn ogen. Marisa, de Spaanse vrouw van de vorige dag wou dat ik de hele dag met haar meeliep want ze was wat bezorgd. Met haar wandel ik nu al enkele dagen en terwijl leer ik haar wat Engels en zij leert me wat Spaans. :)
Die dag kon ik nog amper lopen en op een moment had ik zin om er gewoon mee te stoppen. We waren die dag ook vertrokken zonder voedsel en water omdat we in een spookdorp gelogeerd hadden waar geen winkel was. Dat maakte het natuurlijk extra zwaar! Toen we in de herberg aankwamen rond 14 uur zag ik op de klok van een apotheek dat het in de schaduw 38 graden was! Later hoorde ik dat we in ongeveer 43 graden hadden gewandeld zonder ergens een boom aan te treffen. Ik kreeg terug moed want ik wist dat dit geen normale omstandigheden waren. Eens aangekomen nam Guan me mee uit eten in een super restaurantje en gingen we met een groepje zwemmen. Ook het zwembad was echt een verrassing! De batterijen waren terug opgeladen! 's Nachts bleef het wel ongeveer 35 graden, veel slapen zat er dus weer niet in. Gisteren was het steeds nog zo heet, zo verlaten en zo prachtig! Ik had meer moed, minder pijn aan mijn voeten en bracht de dag tot een goed einde. In de herberg was het een klein feestje met ons groepje van 20 mensen. Veel Spanjaarden doen de het eerste stuk van de camino als wandelvakantie en eindigen in Puente la Reina waar ik nu vertoef.
Vandaag deed ik alles wat op het gemakje met Marisa, want het was een zware tocht van 30 km weer in de hitte uiteraard. Nog ongeveer 8 mensen zijn overgebleven. Enkelen (zoals Marisa) wandelen tot Santiago, enkelen stoppen binnen enkele dagen of gaan morgen naar huis.
Ik wil ook enkele foto's uploaden maar de pc werkt me tegen dus ik vrees dat het niet zal lukken. Misschien nog later op de avond met een andere pc.
Groetjes aan iedereen!
De dag na mijn vorige update ben ik in Arres beland, een zeer klein dorpje met misschien 30 inwoners. Het was de gezelligste herberg die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Een capaciteit van ongeveer 20 mensen. Samem koken, eten, naar de zonsondergang in de bergen kijken. Het was gewoon een super ervaring! Stilaan leerde ik ook de mensen kennen. Met deze groep mensen ( ik en Luana (27) de jongste van de groep) ben ik nu al 4 dagen op weg. De volgende ochtend konden we al wandelend genieten van een prachtige zonsopgang die de velden goud kleurden. Toen ik 's middags even pauze nam samen met een Duitse vrouw, moest ik toch even mijn schoenen uittrekken omdat mijn voeten echt pijn deden. En het resultaat was er! Twee megablaren van ongeveer 5 cm groot en nog enkele kleine blaren: Een Spaanse vrouw die me passeerde bood hulp en verzorgde mijn voeten. 4 km verderop nam ik 3 uur pauze en liep op het heetst van de dag verder tot de herberg. Doodop kwam ik daar aan. Na een nacht van amper geslapen te hebben stonden de tranen al in mijn ogen. Marisa, de Spaanse vrouw van de vorige dag wou dat ik de hele dag met haar meeliep want ze was wat bezorgd. Met haar wandel ik nu al enkele dagen en terwijl leer ik haar wat Engels en zij leert me wat Spaans. :)
Die dag kon ik nog amper lopen en op een moment had ik zin om er gewoon mee te stoppen. We waren die dag ook vertrokken zonder voedsel en water omdat we in een spookdorp gelogeerd hadden waar geen winkel was. Dat maakte het natuurlijk extra zwaar! Toen we in de herberg aankwamen rond 14 uur zag ik op de klok van een apotheek dat het in de schaduw 38 graden was! Later hoorde ik dat we in ongeveer 43 graden hadden gewandeld zonder ergens een boom aan te treffen. Ik kreeg terug moed want ik wist dat dit geen normale omstandigheden waren. Eens aangekomen nam Guan me mee uit eten in een super restaurantje en gingen we met een groepje zwemmen. Ook het zwembad was echt een verrassing! De batterijen waren terug opgeladen! 's Nachts bleef het wel ongeveer 35 graden, veel slapen zat er dus weer niet in. Gisteren was het steeds nog zo heet, zo verlaten en zo prachtig! Ik had meer moed, minder pijn aan mijn voeten en bracht de dag tot een goed einde. In de herberg was het een klein feestje met ons groepje van 20 mensen. Veel Spanjaarden doen de het eerste stuk van de camino als wandelvakantie en eindigen in Puente la Reina waar ik nu vertoef.
Vandaag deed ik alles wat op het gemakje met Marisa, want het was een zware tocht van 30 km weer in de hitte uiteraard. Nog ongeveer 8 mensen zijn overgebleven. Enkelen (zoals Marisa) wandelen tot Santiago, enkelen stoppen binnen enkele dagen of gaan morgen naar huis.
Ik wil ook enkele foto's uploaden maar de pc werkt me tegen dus ik vrees dat het niet zal lukken. Misschien nog later op de avond met een andere pc.
Groetjes aan iedereen!
woensdag 17 augustus 2011
Goede start!
Eindelijk een herberg met internet! :) Spijtig genoeg ben ik mijn kabel vergeten die mijn camera met een computer kan verbinden. Dus zolang ik geen computer vind waar ik mijn kaartje in kan steken, kan ik geen foto's uploaden. :( Spijtig, want het is hier een prachtige omgeving! Het tweede ding dat ik vergeten mee te nemen ben is mijn Spaans woordenboek. Hierdoor verloopt de communicatie zeer stroef, om niet te zeggen bijna onmogelijk! :p Gelukkig werken gebaren ook...
Mijn eerste reisdag was nogal lang. Na bijna 8 uur met de TGV te reizen moest ik nog kort een bergtreintje nemen tot de plaats waar ik kon overnachten. Ik had 2 minuten om over te stappen, maar ik was wel vergeten dat ik in die tijd nog een ticket moest kopen. En de volgende trein kwam pas 2 uur later. Omdat ik geen zin had om daarop te wachten, sprong ik snel de trein op en vroeg een passagier of ik geen ticketje op de trein kon kopen. Niet dus! Gelukkig was er een knappe, jonge Fransman (die ook aan zijn tocht naar Santiago ging beginnen) die de conducteur kon paaien. Dit leverde mij een gratis treinritje (van +/- 10 euro) op. Een extra glaasje wijn bij het aankomen dus! :)
De volgende dag zou ik een tocht van 30 km afleggen tot Jaca. Maar ik was in het dorp aan de praat geraakt met iemand die al 8 keer naar Santiago was gestapt en die raadde me aan de tocht in 2 te splitsen. Ik zou me anders doden zei hij en na 4 dagen moeten opgeven! Wat een geluk dat ik zijn raad opgevolgd heb. Het is hier al twee dagen bloedheet. (Om 13u is het ongeveer 34 graden in de schaduw!) Door mijn tocht in 2 te splitsen ben ik gisteren tot Villanua gestapt en vandaag in Jaca aangekomen.
Gisteren was dus mijn eerste stapdag. Ik moest eerst een bus nemem tot aan de grens met Spanje en dit was al een avontuur op zich! Met een megabus op minibaantje. Stel je er maar iets bij voor (tegenliggers inclusief)! Toen we met de bus in Frankrijk vertrokken regende het en hingen de wolken heel laag! Ik had natuurlijk schrik dat het aan de grens hetzelfde scenario ging zijn, plus nog wat mist ofzo, en dat ik al het mooie doorboven zou missen. Maar ik kreeg helemaal het tegengestelde: schittend weer, prachtige vergezichten en heet uiteraard! Daar kon ik beginnen aan mijn afdaling van 800m. Het was een zware dag. Ik stond te trillen op mijn benen toen ik aankwam in Villanua en ik was blij dat ik mijn eerste tocht volbracht had. Ik was de enige persoon in de herberg waardoor ik een kamer voor 6 personen aangeboden kreeg. Zalig! 's Avonds kon ik genieten van een pelgrimsmenu dat bestond uit een fles wijn, een fles water, een voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Allemaal voor maar 9 euro!
Vandaag in de vroege uurtjes opgestaan om niet teveel onder de hitte te lijden tijdens het wandelen. Tijdens mijn ontbijt in het dorp zag ik de zon opkomen! Om 12 uur was ik al aangekomem in Jaca na een gemiddeld tochtje. Daarna maar wachten tot de herberg open ging. Na gisteren enkel in gebaren te communiceren met enkele Spanjaarden, kon ik vandaag in de herberg eindelijk eens een praatje slaan met een Duits meisje dat ook Frans spreekt.
Na 2 korte wandeldagen waag ik me morgen aan een tocht van 25 km tot Arres. Ik hou jullie op de hoogte!
PS: bedankt voor alle aanmoedigende smsjes die ik van jullie gekregen heb! Spijtig genoeg kan ik niet alle smsjes beantwoorden.
Mijn eerste reisdag was nogal lang. Na bijna 8 uur met de TGV te reizen moest ik nog kort een bergtreintje nemen tot de plaats waar ik kon overnachten. Ik had 2 minuten om over te stappen, maar ik was wel vergeten dat ik in die tijd nog een ticket moest kopen. En de volgende trein kwam pas 2 uur later. Omdat ik geen zin had om daarop te wachten, sprong ik snel de trein op en vroeg een passagier of ik geen ticketje op de trein kon kopen. Niet dus! Gelukkig was er een knappe, jonge Fransman (die ook aan zijn tocht naar Santiago ging beginnen) die de conducteur kon paaien. Dit leverde mij een gratis treinritje (van +/- 10 euro) op. Een extra glaasje wijn bij het aankomen dus! :)
De volgende dag zou ik een tocht van 30 km afleggen tot Jaca. Maar ik was in het dorp aan de praat geraakt met iemand die al 8 keer naar Santiago was gestapt en die raadde me aan de tocht in 2 te splitsen. Ik zou me anders doden zei hij en na 4 dagen moeten opgeven! Wat een geluk dat ik zijn raad opgevolgd heb. Het is hier al twee dagen bloedheet. (Om 13u is het ongeveer 34 graden in de schaduw!) Door mijn tocht in 2 te splitsen ben ik gisteren tot Villanua gestapt en vandaag in Jaca aangekomen.
Gisteren was dus mijn eerste stapdag. Ik moest eerst een bus nemem tot aan de grens met Spanje en dit was al een avontuur op zich! Met een megabus op minibaantje. Stel je er maar iets bij voor (tegenliggers inclusief)! Toen we met de bus in Frankrijk vertrokken regende het en hingen de wolken heel laag! Ik had natuurlijk schrik dat het aan de grens hetzelfde scenario ging zijn, plus nog wat mist ofzo, en dat ik al het mooie doorboven zou missen. Maar ik kreeg helemaal het tegengestelde: schittend weer, prachtige vergezichten en heet uiteraard! Daar kon ik beginnen aan mijn afdaling van 800m. Het was een zware dag. Ik stond te trillen op mijn benen toen ik aankwam in Villanua en ik was blij dat ik mijn eerste tocht volbracht had. Ik was de enige persoon in de herberg waardoor ik een kamer voor 6 personen aangeboden kreeg. Zalig! 's Avonds kon ik genieten van een pelgrimsmenu dat bestond uit een fles wijn, een fles water, een voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Allemaal voor maar 9 euro!
Vandaag in de vroege uurtjes opgestaan om niet teveel onder de hitte te lijden tijdens het wandelen. Tijdens mijn ontbijt in het dorp zag ik de zon opkomen! Om 12 uur was ik al aangekomem in Jaca na een gemiddeld tochtje. Daarna maar wachten tot de herberg open ging. Na gisteren enkel in gebaren te communiceren met enkele Spanjaarden, kon ik vandaag in de herberg eindelijk eens een praatje slaan met een Duits meisje dat ook Frans spreekt.
Na 2 korte wandeldagen waag ik me morgen aan een tocht van 25 km tot Arres. Ik hou jullie op de hoogte!
PS: bedankt voor alle aanmoedigende smsjes die ik van jullie gekregen heb! Spijtig genoeg kan ik niet alle smsjes beantwoorden.
zondag 14 augustus 2011
Vertrek
Afgelopen week liet mijn stem mij enkele dagen in de steek en kwam er een bacterie mij even pesten, maar gelukkig bleef het hierbij. Vandaag werden mijn voeten nog eens getraind met een kleine tocht van 14 km. Nu ben ik helemaal klaar om morgen te vertrekken!
Ook thuis zullen ze mijn tocht volledig kunnen volgen zoals je op de foto kan zien.
Ook thuis zullen ze mijn tocht volledig kunnen volgen zoals je op de foto kan zien.
zondag 7 augustus 2011
Aftellen!
Nog 7 dagen voor ik het zuiden opzoek. In Puerto de Somport start ik mijn 850 km lange voettocht naar Santiago de Compostella. Volg hier mijn avonturen!
Abonneren op:
Reacties (Atom)