Om mezelf van dubbel werk te besparen, heb ik mijn foto's op facebook geüploaded.
Via onderstaande links kan je mijn foto's toch bekijken indien je niet over facebook beschikt.
vrijdag 30 september 2011
woensdag 21 september 2011
Aangekomen!
Na 35 stapdagen ben ik gisteren eindelijk aangekomen in Santiago de Compostela! De laatste dag was eigenlijk de zwaarste dag omdat je weet dat het bijna gedaan is. Ik kwam aan voor de kathedraal met mijn 2 vrienden waar ik de laatste dagen mee wandelde. Het was een geweldig gevoel. We stonden daar een half uur met een grote glimlach. Daarna hadden we nog wat werk: compostela halen (bewijs dat je de weg hebt afgelegd), slaapplaats zoeken, eten en uiteraard de aankomst vieren! Vandaag bleef ik nog een dagje in Santiago. Een beetje shoppen om die pelgrimskleren te kunnen achterlaten. Vanmiddag naar de pelgrimsmis in de kathedraal geweest. Ook al verstonden we geen woord van wat ze zeiden, het was spectaculair en emotioneel. Elke pelgrim pinkte wel eens een traantje weg. Morgen naar de kust en daarna uitrusten in Barcelona! Foto's volgen later.
zondag 18 september 2011
Klaar voor de finish!
Gisteren heeft er een mirakel gebeurd! 3 weken loop ik op de camino met vreselijke pijn aan mijn voeten. Op het moment dat ik lange tochten moet beginnen afleggen om mijn vrienden te kunnen volgen, sta ik 's morgens op zonder nog enig pijntje te voelen en kan ik helemaal normaal wandelen. De dagen ervoor zag mijn wandelpasje er heel gek uit en staken oude mensen in de dorpjes mij voorbij. Na twee lange dagen ga ik een derde lange dagtocht van 32 km tegemoet om de dag erna 20 km af te leggen tot Santiago. Mijn doel! Tot overmorgen! ;)
donderdag 15 september 2011
Zware beproeving
De laatste dagen zijn zwaar geweest. Om Galicië te bereiken moest ik enkele bergen trotseren en dat viel wat tegen. Ik denk dat het vooral een combinatie is van mijn voeten die niet zo goed meer mee willen, de hitte, de vermoeidheid en de totale afstand die ik al afgelegd heb. Ook het aantal rustpauze is vertienvoudigd en de etappes tussen de rustpauzes zijn enorm ingekort. Vroeger deed ik ongeveer 10 km voor ik eens pauze nam, nu is dat ongeveer elke 3 km! Maar het is aangenaam op deze manier en we hebben nooit problemen om een slaapplaats te vinden, ook al komen we veel later in de dorpjes aan. Vandaag had ik genoeg van al het wandelen, vooral omdat het zo zwaar is geworden. Ik kan ineens niet meer wachten om in Santiago aan te komen. Maar eens ik aangekomen zal zijn, zal ik het wel missen denk ik. Het blijft één groot avontuur! Ik wandel nu al enkele dagen met het Duitse meisje Nina en sinds kort is er ook een Iers meisje, Kate, bijgekomen. We spreken elke dag in dezelfde herberg af en wandelen gedurende de dag op ons eigen tempo, maar komen elkaar dan nog steeds de hele dag tegen tijdens onze pauzes. We hopen allen samen dinsdag 20 september aan te komen in Santiago. Daar zullen onze Duitse vrienden die we eerder ontmoet hadden ons opwachten om de aankomst te vieren. Een groot feest staat ons dus te wachten!
maandag 12 september 2011
You get what you need
Enkele dagen geleden zei iemand tegen mij dat je op de camino altijd datgene tegenkomt wat je op die moment nodig hebt en dit werd vandaag weer eens bewezen. Gisterenavond ging ik met Nina en een paar nieuwe mensen paella gaan eten. Maar dit is me niet zo goed bekomen. Ik was de hele nacht doodziek met alles erop en eraan! Amper geslapen, voor 8 uur moest je uit de herberg zijn en daar stond ik dan nog te trillen op mijn benen en ik moest aan een zware tocht door de bergen beginnen. 's Morgens ging het redelijk goed, maar mijn maag deed nog immens veel pijn. Na 2,5 u klimmen kwam ik op de top aan bij Cruz de Ferro. Een zeer belangrijk punt op de camino voor pelgrims! Ze brengen een steen van thuis mee en dragen deze mee in de rugzak tot aan het kruis waar ze hem neerleggen. Dit symboliseert de lasten die de pelgrim met zich meedraagt en hier kan afleggen. Ik had ook mijn steen uit België meegebracht, niet dat ik zoveel lasten heb, maar ik vond het een mooi symbool. Daarna begon ik aan een iets te zware afdaling. Voor mijn tuimelde een vrouw gewoon de berg af! Toen ik eindelijk in het volgende dorp aankwam en toe was aan rust, kwam ik toevallig mijn Duitse vrienden weer tegen. Ik vertelde dat ik me zo slecht voelde door de voorbije nacht en ze zeiden me om beter niet verder te lopen. Ik had hier ook helemaal geen zin in, maar wou ook niet stoppen. Zij gingen een taxi nemen tot het geplande eindpunt van de dag en vroegen me of ik dit ook niet beter zou doen. Ik twijfelde lang, maar gaf toch uiteindelijk toe. En wat was ik blij met mijn beslissing! Ik zag vanuit de taxi dat de afdaling toch niet zo speciaal was en langs moeilijke wegen. En 10 km zal het verschil niet maken! Nu vertoef ik in Ponferrada en heb morgen een rustigere tocht voor de boeg. En gelukkig komt mijn maag al terug op zijn plooi. Ik ben wel heel moe en voel dat het al tijd is om mijn bed op te zoeken.
Astorga (Paleis van Gaudi)
Cruz de Ferro
zondag 11 september 2011
Alles is nieuw!
Het gaat snel vooruit, té snel! Dit besefte ik mij vandaag op weg naar Rabanal del Camino. Na het verlaten van het prachtige León 2 dagen geleden, begon ik aan een tocht in een andere landschap. Eindelijk terug wat meer heuvels en soms doet het landschap me wat denken aan de savanne. Gisteren volbracht ik een tocht van 30 zware km's. Dat er terug meer heuvels zijn voelde ik meteen in de benen en de wegen lagen er gewoon barslecht bij. Wegen vol met grote keien waardoor je bij elke stap moet kijken waar je stapt zodat je je voeten niet verstuikt. Deze weg bleef maar duren, maar eens je de heuvel over was verscheen er een klein kraamje waar een man fruitsap, thee en koekje uitdeelde. Iedere wandelaar die hier aankwam noemde het 'Het Paradijs'. :) De man vertelde me dat hij al 2 jaar in de schuur woonde die bij het kraampje staat en elke dag dit voor pelgrims doet. Ik kan niet begrijpen waar hij van leeft! Iets verderop verscheen Astorga al in de verte. Het werden de zwaarste 6 km's tot de stad van mijn hele camino. Ik weet niet goed waarom want de wegen waren terug normaal, maar het was gewoon teveel. Toen ik in de herberg aankwam kon wel wenen van geluk, andere mensen deden dit echt! Het was dus niet alleen voor mij een zeer zware dag geweest. In Astorga bezocht ik later in de dag het prachtige bisschoppelijk paleis van Gaudi.
De laatste dagen heb ik afwisselend met een Braziliaanse vrouw gewandeld of alleen. Mijn Duitse vrienden zijn allemaal al ver voor mij, maar vandaag kwam ik ineens Nina tegen. Zij heeft ook de groep moeten verlaten door teveel pijn in haar benen. Wat een blij weerzien!
Maar eigenlijk ben ik blij dat ik terug even alleen kan wandelen. Het is zo stil in de bergen dat je enkel nog vogels en het kraken van je eigen voeten hoort. Er kunnen op sommige momenten zoveel gedachten door je hoofd gaan en op andere momenten gewoon niets. Dat maakt de camino toch ook zeer bijzonder. Eens je in de herberg aankomt heb je weer al die mensen rondom je heen, wat ook heel fijn is natuurlijk.
Vandaag ben ik eerder gestopt dan gepland, na 20 km. Gewoon omdat het gisteren te veel en te zwaar was. Ook het weer is helemaal omgeslaan. Van 35 graden gisteren naar minder dan 20 graden vandaag met een koude wind. Het enige waar ik de hele weg naar verlangde was een warme douche. Hier in het dorp hoop ik Nina en de Braziliaanse vrouw terug te vinden. Een reden meer waarom ik vroeger ben gestopt. Morgen trek ik echt de bergen in!
De laatste dagen heb ik afwisselend met een Braziliaanse vrouw gewandeld of alleen. Mijn Duitse vrienden zijn allemaal al ver voor mij, maar vandaag kwam ik ineens Nina tegen. Zij heeft ook de groep moeten verlaten door teveel pijn in haar benen. Wat een blij weerzien!
Maar eigenlijk ben ik blij dat ik terug even alleen kan wandelen. Het is zo stil in de bergen dat je enkel nog vogels en het kraken van je eigen voeten hoort. Er kunnen op sommige momenten zoveel gedachten door je hoofd gaan en op andere momenten gewoon niets. Dat maakt de camino toch ook zeer bijzonder. Eens je in de herberg aankomt heb je weer al die mensen rondom je heen, wat ook heel fijn is natuurlijk.
Vandaag ben ik eerder gestopt dan gepland, na 20 km. Gewoon omdat het gisteren te veel en te zwaar was. Ook het weer is helemaal omgeslaan. Van 35 graden gisteren naar minder dan 20 graden vandaag met een koude wind. Het enige waar ik de hele weg naar verlangde was een warme douche. Hier in het dorp hoop ik Nina en de Braziliaanse vrouw terug te vinden. Een reden meer waarom ik vroeger ben gestopt. Morgen trek ik echt de bergen in!
vrijdag 9 september 2011
Foto's
De leukste herberg van de camino. In het midden zit 'Elvis Presley' van de camino, wij noemden hem 'Padre de el peregrinos'.
Mijn Duitse vrienden en helemaal links: Jean-Ives, een speciale en lieve Candadees.
donderdag 8 september 2011
Rustdag
Vandaag neem ik mijn eerste echte rustdag sinds ik aan mijn reis begonnen ben!
Wat er de voorbije dagen zoal gebeurd is: Maandag zette ik mijn tocht alleen verder na een gezellige avond met een Frans koppel entwee grappige zatte Hollanders. Wat een avond! Toen ik in een dorpje verderop ging ontbijten kwam ik Hanna tegen, een meisje dat ik enkele dagen ervoor al eens ontmoet had. We babbelden wat en hoopten elkaar nog tegen te komen. Na mijn ontbijt ging ik verder met een vreemd pasje omdat mijn voeten nog steeds zo'n pijn deden. Elke ochtend wandel ik hierdoor wat gek, maar gedurende de dag verdwijnt het gekke pasje en gaat het beter. Ik ontmoette tijdens het wandelen de duitser Detlef. Hij sprak me aan omwille van mijn gek pasje. :p Uiteindelijk geraakten we goed aan de praat en wandeleden we verder samen. Op een gegeven moment kon je kiezen tussen 2 routes en hier zouden onze wegen splitsen, wan ik wou niet op een Romeinse weg lopen om mijn voeten te besparen. Op dit punt stond een vrouw om ons te waarschuwen dat de herberg waar ik wou slapen gesloten was omwille van ongedierte! Ik besliste dan toch Detlef te volgen omdat dit de beste manier was om een slaapplaats te vinden. Dit maakte wel dat ik 3 dagen na elkaar 30 km heb gewandeld en dat heb ik gevoeld. Net na de splitsing zat Hanna aan de kant van de weg te genieten van de zon. Ze zat op iemand te wachten om mee samen verder te wandelen! We concludeerden dat dit het lot was! Dus we zetten onze tocht met z'n drieën verder. De weg was saai! We liepen in the middle of nowhere. Toen er plots een tractor passeerde vroegen we of we een stuk in de laadbak mochten zitten. De eerste keer dat ik vals speelde en de eerste keer sinds 20 dagen dat ik op een rijdend voertuig zat! Het was zalig, we voelden ons net 3 kleine kinderen die de pret van hun leven hadden. In de herberg ontmoette ik Janina en zo waren we met 4! We besloten om de volgende dag niet vroeg te vertekken en samen op het gemakje onze tocht verder te zetten. We moesten 17 km wandelen, weer in the middle of nowhere, tot het volgende dorpje zonder iets tegen te komen. Dit wou zeggen, goed voorzien zijn met veel water en eten! De laatste dagen is het hier immers weer goed aan het opwarmen na enkele dagen van iets slechter weer. Overdag klimt de temperatuur tot boven 30 graden. Gelukkig had ik leuk gezelschap, want de weg was saai. Onderweg kwamen we Nina en Tobias tegen en toen waren we met 6! 5 duitsers en ik, gelukkig spraken ze ook Engels! Na een lange tocht waren we eindelijk in het eerste dorpje. De bar was als een oase in de woestijn! En wat voor een bar, echt de leukste op de hele camino. De barman is al bekend in verre omstreken en wordt Elvis Presley van de camino genoemd. :p Omdat het zo leuk was bleven we er de hele middag in plaats van verder te wandelen tot ons doel, het volgende dorpje. We werden dan ook getrakteerd op wijn en tapas en we mochten onze creatieve geest de vrije loop laten met graffiti op zijn bar. Ik was eigenlijk blij dat we niet meer verder liepen, want 17 km was genoeg voor mijn voeten na zulke zware dagen. We bleven van 2u in de middag tot 22u in de bar. Toen haasten we ons naar de herberg omdat deze ging sluiten. Wat een avond!
De volgende dag stond ik samen met Janina heel vroeg op omdat we vroeg in Leon wouden aankomen. Dit is de laatste grote stad voor Santiago. En dit wil ook zeggen dat ik nog 300 km heb te doen! Het was zeer koud, vroeg en donker. Voor een keer waren we de gekke vroege pelgrims die de weg met een zaklamp moesten zoeken. De zonsopgang was prachtig en eens de zon hoger klom steeg de temperatuur al snel tot 30 graden. De weg was wel afschuwelijk en gevaarlijk. We liepen op drukke wegen naar de grote stad. Soms waren er geen voetpaden waardoor we verplicht werden om op wegen te lopen waar auto's 70 km/u reden! Eens aangekomen in Leon gaf ik me over aan de vermoeidheid en pijnlijke voeten en besloot hier een dag extra te blijven. Hierdoor moest ik me niet haasten om alles nog snel te gaan bezoeken en kon ik 's middags wat slaap inhalen en 's avonds gezellig gaan eten met mijn vrienden. Vandaag bezoek ik samen met Janina de stad en morgen zet ik mijn tocht verder tot het einde! Normaal gezien zal ik nu 21 september in Santiago aankomen. Twee dagen vertraging dus!
Ik vergeet nog te vertellen dat ik al enkele dagen een blinde man op mijn weg tegen kom! Hij is zo moedig. Hij is vertrokken in het noorden van Frankrijk met een speciaal GPS systeem. Je komt hier wat tegen!
Wat er de voorbije dagen zoal gebeurd is: Maandag zette ik mijn tocht alleen verder na een gezellige avond met een Frans koppel entwee grappige zatte Hollanders. Wat een avond! Toen ik in een dorpje verderop ging ontbijten kwam ik Hanna tegen, een meisje dat ik enkele dagen ervoor al eens ontmoet had. We babbelden wat en hoopten elkaar nog tegen te komen. Na mijn ontbijt ging ik verder met een vreemd pasje omdat mijn voeten nog steeds zo'n pijn deden. Elke ochtend wandel ik hierdoor wat gek, maar gedurende de dag verdwijnt het gekke pasje en gaat het beter. Ik ontmoette tijdens het wandelen de duitser Detlef. Hij sprak me aan omwille van mijn gek pasje. :p Uiteindelijk geraakten we goed aan de praat en wandeleden we verder samen. Op een gegeven moment kon je kiezen tussen 2 routes en hier zouden onze wegen splitsen, wan ik wou niet op een Romeinse weg lopen om mijn voeten te besparen. Op dit punt stond een vrouw om ons te waarschuwen dat de herberg waar ik wou slapen gesloten was omwille van ongedierte! Ik besliste dan toch Detlef te volgen omdat dit de beste manier was om een slaapplaats te vinden. Dit maakte wel dat ik 3 dagen na elkaar 30 km heb gewandeld en dat heb ik gevoeld. Net na de splitsing zat Hanna aan de kant van de weg te genieten van de zon. Ze zat op iemand te wachten om mee samen verder te wandelen! We concludeerden dat dit het lot was! Dus we zetten onze tocht met z'n drieën verder. De weg was saai! We liepen in the middle of nowhere. Toen er plots een tractor passeerde vroegen we of we een stuk in de laadbak mochten zitten. De eerste keer dat ik vals speelde en de eerste keer sinds 20 dagen dat ik op een rijdend voertuig zat! Het was zalig, we voelden ons net 3 kleine kinderen die de pret van hun leven hadden. In de herberg ontmoette ik Janina en zo waren we met 4! We besloten om de volgende dag niet vroeg te vertekken en samen op het gemakje onze tocht verder te zetten. We moesten 17 km wandelen, weer in the middle of nowhere, tot het volgende dorpje zonder iets tegen te komen. Dit wou zeggen, goed voorzien zijn met veel water en eten! De laatste dagen is het hier immers weer goed aan het opwarmen na enkele dagen van iets slechter weer. Overdag klimt de temperatuur tot boven 30 graden. Gelukkig had ik leuk gezelschap, want de weg was saai. Onderweg kwamen we Nina en Tobias tegen en toen waren we met 6! 5 duitsers en ik, gelukkig spraken ze ook Engels! Na een lange tocht waren we eindelijk in het eerste dorpje. De bar was als een oase in de woestijn! En wat voor een bar, echt de leukste op de hele camino. De barman is al bekend in verre omstreken en wordt Elvis Presley van de camino genoemd. :p Omdat het zo leuk was bleven we er de hele middag in plaats van verder te wandelen tot ons doel, het volgende dorpje. We werden dan ook getrakteerd op wijn en tapas en we mochten onze creatieve geest de vrije loop laten met graffiti op zijn bar. Ik was eigenlijk blij dat we niet meer verder liepen, want 17 km was genoeg voor mijn voeten na zulke zware dagen. We bleven van 2u in de middag tot 22u in de bar. Toen haasten we ons naar de herberg omdat deze ging sluiten. Wat een avond!
De volgende dag stond ik samen met Janina heel vroeg op omdat we vroeg in Leon wouden aankomen. Dit is de laatste grote stad voor Santiago. En dit wil ook zeggen dat ik nog 300 km heb te doen! Het was zeer koud, vroeg en donker. Voor een keer waren we de gekke vroege pelgrims die de weg met een zaklamp moesten zoeken. De zonsopgang was prachtig en eens de zon hoger klom steeg de temperatuur al snel tot 30 graden. De weg was wel afschuwelijk en gevaarlijk. We liepen op drukke wegen naar de grote stad. Soms waren er geen voetpaden waardoor we verplicht werden om op wegen te lopen waar auto's 70 km/u reden! Eens aangekomen in Leon gaf ik me over aan de vermoeidheid en pijnlijke voeten en besloot hier een dag extra te blijven. Hierdoor moest ik me niet haasten om alles nog snel te gaan bezoeken en kon ik 's middags wat slaap inhalen en 's avonds gezellig gaan eten met mijn vrienden. Vandaag bezoek ik samen met Janina de stad en morgen zet ik mijn tocht verder tot het einde! Normaal gezien zal ik nu 21 september in Santiago aankomen. Twee dagen vertraging dus!
Ik vergeet nog te vertellen dat ik al enkele dagen een blinde man op mijn weg tegen kom! Hij is zo moedig. Hij is vertrokken in het noorden van Frankrijk met een speciaal GPS systeem. Je komt hier wat tegen!
zondag 4 september 2011
De leukste plekjes!
Ik heb niet veel tijd, dus ik wil kort enkele foto's uploaden. Vrijdag in de herberg was een superleuke ervaring! Ik ben zo blij dat ik een praatje had gemaakt met die man in een herberg en vervolgens gestopt ben in de herberg San Nicolas. Een herberg waar enkel 8 personen konden overnachten. De herberg was eigenlijk 1 ruimte met vooraan een altaar dat een restant is van het klooster dat de Tempeliers ooit bouwden. Vlak naast het altaar stond onze tafel om te eten en daarnaast stonden onze bedden. De hospitelarios was een superlieve man ( weer een Italiaan :p ) die voor iedereen zorgde en uiteraard mijn voeten!
Toen we allemaal een heerlijke douche genomen hadden zaten we samen om naar de geschiedenis van de herberg te luisteren. Gelukkig is mijn Spaans er in 3 weken tijd er goed op vooruit gegaan. Daarna werden we uitgenodigd voor een voetenwassing voor het avondmaal zoals ze dit in de Middeleeuwen bij de pelgrims deden. Het avondmaal begon wanneer de zon onderging en omdat er geen licht in de herberg was, werd deze volledig verlicht met kaarsjes! Superromantisch! 's Ochtends werden we gewekt met koorgezangen en toen ik rechtop ging zitten in mijn bed keek ik uit op het altaar. Ik vond het gewoon zo speciaal. Hier leerde ik ook Maria kennen, een meisje uit Tsjechië, wie ik de dag erna opnieuw zou ontmoeten. Die dag kookte ze een heerlijke maaltijd voor mij en enkele andere mensen. En nu foto's!
1) Kathedraal van Burgos
2) Herberg San Nicolas. Iedereen zat voor de herberg te wachten tot deze opende.
3) Avondmaal met kaarslicht in de herberg.
4) Maria, Mattheo (de hospitelarios) en ik. Het afwasteam!
5) Na een tocht van 30 km gisteren konden Maria en ik er niet genoeg van krijgen. Een beetje sporten dan maar!
2) Herberg San Nicolas. Iedereen zat voor de herberg te wachten tot deze opende.
3) Avondmaal met kaarslicht in de herberg.
4) Maria, Mattheo (de hospitelarios) en ik. Het afwasteam!
5) Na een tocht van 30 km gisteren konden Maria en ik er niet genoeg van krijgen. Een beetje sporten dan maar!
vrijdag 2 september 2011
Belgisch weertje?
Enkele dagen geleden (toen ik mijn laatste berichtje gepost had) ging ik 's avonds gezellig iets drinken op het terrasje van de herberg. Er kwamen 2 mensen aan mijn tafeltje zitten en de vrouw begon in vlot Spaans tegen mij te brabbelen dat het wat fris aan het worden was. Ik dacht: 'Oh nee, weer Spanjaarden waar ik niet mee kan converseren.' en ik begaf me al snel weer tot mijn dagboekje. Toen ze met elkaar begonnen te praten, kon ik mijn oren niet geloven. Ik moest goed luisteren, maar hoorde ik ze nu geen Vlaams met elkaar praten? De eerste Vlamingen die mijn weg kruisten! Na ongeveer 15 dagen kon ik eens een gesprek voeren zonder over 1 woord te moeten nadenken. Dit was ook handig om door de Italiaan gerust gelaten te worden, want hij verstond toch geen woord van wat we zeiden. En ik was het ondertussen grondig beu dat hij me geen second alleen liet. Na lang praten met Pascale en Christophe stelden ze voor dat ik de volgende dag met hen zou meewandelen zodat ik verlost was van mijn Italiaanse schaduw! :p Uiteindelijk zouden we 2 dagen samen wandelen. Twee zeer fijne jonge mensen die elk jaar een stukje van de camino wandelen. Toen ik ze ontmoette waren ze bijna aan het einde van hun vakantie.
We spraken de volgende ochtend aan hun herberg af en vertrokken richting Burgos. Het minst mooie stuk dat tot nu toe op mijn weg lag. Veel industrie, wandelen langs een luchthaven,... Toen we aan de rand van Burgos kwamen sprak een inwoner ons aan en ze raadde ons aan een beetje van de camino af te wijken en onze tocht verder te zetten door een mooi park tot in het stad. Het was uiteraard veel aangenamer dan het industriepark. Ik vind het super dat vele Spanjaarden hier gewoon ineens aanspreken om een klein praatje te slaan of gewoon wat tips te geven. Burgos was adembenemend mooi! Het is de oude hoofdstad van Spanje, dus dat zegt al genoeg. In de herberg kwam ik weer eens Marisa tegen en dit was opnieuw een heel blij weerzien. We vlogen in elkaar armen en spraken meteen af om samen de kathedraal te gaan bezoeken en 's avonds samen te gaan eten met nog een ander Spaans koppel. Het was gezellig en ook een beetje een afscheid, want Marisa zou de dag nadien een dagje rust nemen in Burgos en we weten niet wanneer we elkaar zouden zien. Ik had op dat moment al besloten om het de volgende dagen wat rustiger aan te doen, want mijn voet begon steeds meer pijn te doen.
De volgende dag wandelde ik verder met Pascale en Christophe en mijn voet begon steeds meer een last voor me te zijn. Pascale had veel last van blaren waardoor we uiteindelijk wat vroeger dan voorzien stopten en in een klein gehuchtje terecht kwamen. Het dorpje was 1 straat lang, er stonden wat vervallen huizen, enkele nieuwe huizen, er was een bar, een kerkje en de herberg. Er liepen eigenlijk vooral pelgrims rond. Zoals Christophe zei, de mensen die er wonen weten niet dat ze al gestorven zijn voordat ze in hun graf liggen. :p 's Avonds geraakten we even aan de praat met een inwoner. Hij vertelde dat er nog zo'n 25 mensen wonen. Zo'n 50 jaar geleden was de herberg een schooltje en daar zaten ongeveer 60-70 kindjes. Nu vluchten alle Spanjaarden uit de dorpjes weg en trekken naar de grote steden, zoals Burgos.
Ik besloot die avond om de volgende dag maar 10 km te wandelen en een dagje rust te nemem omdat ik teveel aan het afzien was met mijn voet. Hierdoor was ik twee dagen ver weg van de bewoonde wereld en vertoefde ik in hele kleine gehuchtjes. Bij het vertrek kreeg ik voor de eerste keer een stortbui over me heen en ik voelde me meteen weer even in België. Gelukkig werd het later weer warmer, vandaag is het zelfs weer bakken in de zon. Het dorpje waar ik stopte was oh zo gezellig! Ik nam daar een mooie kamer voor mij alleen in de herberg, hield een hele lange siesta en verbleef voor de rest van de namiddag op het terrasje met enkele glaasjes wijn.
Vanmorgen hoopte ik dat de pijn in mijn voet zo goed als verdwenen zou zijn, maar dat was iets veeleisend blijkbaar. Het leek dat de pijn dubbel zo erg was. Een spier of een pees in mijn voet is ontstoken (gekend fenomeen bij de mensen die op weg zijn naar Santiago) en ik moet dus eigenlijk rusten tot het verdwenen is. Na 4 km moest ik noodgedwongen stoppen aan een herbergje om even te rusten. De hospitelarios zag dat ik niet helemaal ok was en bood zijn hulp aan. We bekeken samen mijn plannetje van mijn route. Hij heeft me een rustige herberg iets verderop aangeraden die gelegen is in een voormalig klooster. Er kunnen niet veel mensen verblijven en de hospitelarios zorgen er goed voor je. Nu ben ik gestrand in een dorpje net voor die herberg. Ik heb hier een apotheek gezocht om pijnstillers te kopen en een steunverbandje voor mijn voet. Na dit berichtje wandel ik rustig verder tot de herberg en sluit ik me weer even af van de bewoonde wereld! Ik hoop dat de rust meer dan goed zal doen!
PS: Enkele mensen hebben mij laten weten dat ze geen reacties meer kunnen plaatsen op mijn blog. Ik heb absoluut geen idee hoe dat komt en ik kan het blijkbaar ook niet oplossen.
Foto's uploaden zit er voor vandaag ook weer niet in, want ik heb weer geen kabeltje.
We spraken de volgende ochtend aan hun herberg af en vertrokken richting Burgos. Het minst mooie stuk dat tot nu toe op mijn weg lag. Veel industrie, wandelen langs een luchthaven,... Toen we aan de rand van Burgos kwamen sprak een inwoner ons aan en ze raadde ons aan een beetje van de camino af te wijken en onze tocht verder te zetten door een mooi park tot in het stad. Het was uiteraard veel aangenamer dan het industriepark. Ik vind het super dat vele Spanjaarden hier gewoon ineens aanspreken om een klein praatje te slaan of gewoon wat tips te geven. Burgos was adembenemend mooi! Het is de oude hoofdstad van Spanje, dus dat zegt al genoeg. In de herberg kwam ik weer eens Marisa tegen en dit was opnieuw een heel blij weerzien. We vlogen in elkaar armen en spraken meteen af om samen de kathedraal te gaan bezoeken en 's avonds samen te gaan eten met nog een ander Spaans koppel. Het was gezellig en ook een beetje een afscheid, want Marisa zou de dag nadien een dagje rust nemen in Burgos en we weten niet wanneer we elkaar zouden zien. Ik had op dat moment al besloten om het de volgende dagen wat rustiger aan te doen, want mijn voet begon steeds meer pijn te doen.
De volgende dag wandelde ik verder met Pascale en Christophe en mijn voet begon steeds meer een last voor me te zijn. Pascale had veel last van blaren waardoor we uiteindelijk wat vroeger dan voorzien stopten en in een klein gehuchtje terecht kwamen. Het dorpje was 1 straat lang, er stonden wat vervallen huizen, enkele nieuwe huizen, er was een bar, een kerkje en de herberg. Er liepen eigenlijk vooral pelgrims rond. Zoals Christophe zei, de mensen die er wonen weten niet dat ze al gestorven zijn voordat ze in hun graf liggen. :p 's Avonds geraakten we even aan de praat met een inwoner. Hij vertelde dat er nog zo'n 25 mensen wonen. Zo'n 50 jaar geleden was de herberg een schooltje en daar zaten ongeveer 60-70 kindjes. Nu vluchten alle Spanjaarden uit de dorpjes weg en trekken naar de grote steden, zoals Burgos.
Ik besloot die avond om de volgende dag maar 10 km te wandelen en een dagje rust te nemem omdat ik teveel aan het afzien was met mijn voet. Hierdoor was ik twee dagen ver weg van de bewoonde wereld en vertoefde ik in hele kleine gehuchtjes. Bij het vertrek kreeg ik voor de eerste keer een stortbui over me heen en ik voelde me meteen weer even in België. Gelukkig werd het later weer warmer, vandaag is het zelfs weer bakken in de zon. Het dorpje waar ik stopte was oh zo gezellig! Ik nam daar een mooie kamer voor mij alleen in de herberg, hield een hele lange siesta en verbleef voor de rest van de namiddag op het terrasje met enkele glaasjes wijn.
Vanmorgen hoopte ik dat de pijn in mijn voet zo goed als verdwenen zou zijn, maar dat was iets veeleisend blijkbaar. Het leek dat de pijn dubbel zo erg was. Een spier of een pees in mijn voet is ontstoken (gekend fenomeen bij de mensen die op weg zijn naar Santiago) en ik moet dus eigenlijk rusten tot het verdwenen is. Na 4 km moest ik noodgedwongen stoppen aan een herbergje om even te rusten. De hospitelarios zag dat ik niet helemaal ok was en bood zijn hulp aan. We bekeken samen mijn plannetje van mijn route. Hij heeft me een rustige herberg iets verderop aangeraden die gelegen is in een voormalig klooster. Er kunnen niet veel mensen verblijven en de hospitelarios zorgen er goed voor je. Nu ben ik gestrand in een dorpje net voor die herberg. Ik heb hier een apotheek gezocht om pijnstillers te kopen en een steunverbandje voor mijn voet. Na dit berichtje wandel ik rustig verder tot de herberg en sluit ik me weer even af van de bewoonde wereld! Ik hoop dat de rust meer dan goed zal doen!
PS: Enkele mensen hebben mij laten weten dat ze geen reacties meer kunnen plaatsen op mijn blog. Ik heb absoluut geen idee hoe dat komt en ik kan het blijkbaar ook niet oplossen.
Foto's uploaden zit er voor vandaag ook weer niet in, want ik heb weer geen kabeltje.
Abonneren op:
Reacties (Atom)