Belgisch weertje?

Enkele dagen geleden (toen ik mijn laatste berichtje gepost had) ging ik 's avonds gezellig iets drinken op het terrasje van de herberg. Er kwamen 2 mensen aan mijn tafeltje zitten en de vrouw begon in vlot Spaans tegen mij te brabbelen dat het wat fris aan het worden was. Ik dacht: 'Oh nee, weer Spanjaarden waar ik niet mee kan converseren.' en ik begaf me al snel weer tot mijn dagboekje. Toen ze met elkaar begonnen te praten, kon ik mijn oren niet geloven. Ik moest goed luisteren, maar hoorde ik ze nu geen Vlaams met elkaar praten? De eerste Vlamingen die mijn weg kruisten! Na ongeveer 15 dagen kon ik eens een gesprek voeren zonder over 1 woord te moeten nadenken. Dit was ook handig om door de Italiaan gerust gelaten te worden, want hij verstond toch geen woord van wat we zeiden. En ik was het ondertussen grondig beu dat hij me geen second alleen liet. Na lang praten met Pascale en Christophe stelden ze voor dat ik de volgende dag met hen zou meewandelen zodat ik verlost was van mijn Italiaanse schaduw! :p Uiteindelijk zouden we 2 dagen samen wandelen. Twee zeer fijne jonge mensen die elk jaar een stukje van de camino wandelen. Toen ik ze ontmoette waren ze bijna aan het einde van hun vakantie.
We spraken de volgende ochtend aan hun herberg af en vertrokken richting Burgos. Het minst mooie stuk dat tot nu toe op mijn weg lag. Veel industrie, wandelen langs een luchthaven,... Toen we aan de rand van Burgos kwamen sprak een inwoner ons aan en ze raadde ons aan een beetje van de camino af te wijken en onze tocht verder te zetten door een mooi park tot in het stad. Het was uiteraard veel aangenamer dan het industriepark. Ik vind het super dat vele Spanjaarden hier gewoon ineens aanspreken om een klein praatje te slaan of gewoon wat tips te geven. Burgos was adembenemend mooi! Het is de oude hoofdstad van Spanje, dus dat zegt al genoeg. In de herberg kwam ik weer eens Marisa tegen en dit was opnieuw een heel blij weerzien. We vlogen in elkaar armen en spraken meteen af om samen de kathedraal te gaan bezoeken en 's avonds samen te gaan eten met nog een ander Spaans koppel. Het was gezellig en ook een beetje een afscheid, want Marisa zou de dag nadien een dagje rust nemen in Burgos en we weten niet wanneer we elkaar zouden zien. Ik had op dat moment al besloten om het de volgende dagen wat rustiger aan te doen, want mijn voet begon steeds meer pijn te doen.
De volgende dag wandelde ik verder met Pascale en Christophe en mijn voet begon steeds meer een last voor me te zijn. Pascale had veel last van blaren waardoor we uiteindelijk wat vroeger dan voorzien stopten en in een klein gehuchtje terecht kwamen. Het dorpje was 1 straat lang, er stonden wat vervallen huizen, enkele nieuwe huizen, er was een bar, een kerkje en de herberg. Er liepen eigenlijk vooral pelgrims rond. Zoals Christophe zei, de mensen die er wonen weten niet dat ze al gestorven zijn voordat ze in hun graf liggen. :p 's Avonds geraakten we even aan de praat met een inwoner. Hij vertelde dat er nog zo'n 25 mensen wonen. Zo'n 50 jaar geleden was de herberg een schooltje en daar zaten ongeveer 60-70 kindjes. Nu vluchten alle Spanjaarden uit de dorpjes weg en trekken naar de grote steden, zoals Burgos.
Ik besloot die avond om de volgende dag maar 10 km te wandelen en een dagje rust te nemem omdat ik teveel aan het afzien was met mijn voet. Hierdoor was ik twee dagen ver weg van de bewoonde wereld en vertoefde ik in hele kleine gehuchtjes. Bij het vertrek kreeg ik voor de eerste keer een stortbui over me heen en ik voelde me meteen weer even in België. Gelukkig werd het later weer warmer, vandaag is het zelfs weer bakken in de zon. Het dorpje waar ik stopte was oh zo gezellig! Ik nam daar een mooie kamer voor mij alleen in de herberg, hield een hele lange siesta en verbleef voor de rest van de namiddag op het terrasje met enkele glaasjes wijn.
Vanmorgen hoopte ik dat de pijn in mijn voet zo goed als verdwenen zou zijn, maar dat was iets veeleisend blijkbaar. Het leek dat de pijn dubbel zo erg was. Een spier of een pees in mijn voet is ontstoken (gekend fenomeen bij de mensen die op weg zijn naar Santiago) en ik moet dus eigenlijk rusten tot het verdwenen is. Na 4 km moest ik noodgedwongen stoppen aan een herbergje om even te rusten. De hospitelarios zag dat ik niet helemaal ok was en bood zijn hulp aan. We bekeken samen mijn plannetje van mijn route. Hij heeft me een rustige herberg iets verderop aangeraden die gelegen is in een voormalig klooster. Er kunnen niet veel mensen verblijven en de hospitelarios zorgen er goed voor je. Nu ben ik gestrand in een dorpje net voor die herberg. Ik heb hier een apotheek gezocht om pijnstillers te kopen en een steunverbandje voor mijn voet. Na dit berichtje wandel ik rustig verder tot de herberg en sluit ik me weer even af van de bewoonde wereld! Ik hoop dat de rust meer dan goed zal doen!

PS: Enkele mensen hebben mij laten weten dat ze geen reacties meer kunnen plaatsen op mijn blog. Ik heb absoluut geen idee hoe dat komt en ik kan het blijkbaar ook niet oplossen.
Foto's uploaden zit er voor vandaag ook weer niet in, want ik heb weer geen kabeltje.